⚖

Boekhouder voor een advocaat vinden

De advocatuur is een vrij beroep, maar in twee veelvoorkomende praktijken bepaalt de advocaat zijn eigen prijs niet. Als curator stelt de rechtbank zijn salaris vast; in letsel- en overlijdensschadezaken begrenst de Verordening op de advocatuur wat hij mag rekenen. In beide gevallen staat de omzet pas achteraf vast — en dan klopt ‘uren maal uurtarief’ als waardering van je onderhanden werk niet meer.

Twee praktijken waarin je je eigen tarief niet bepaalt

Een advocatenkantoor lijkt boekhoudkundig een doorsnee dienstverlener: je schrijft uren, je stuurt een factuur, je waardeert het onderhanden werk tegen de uren die nog niet zijn gefactureerd maal je uurtarief. Voor de commerciële praktijk klopt dat ook. Voor twee praktijken die in vrijwel elk kantoor voorkomen, klopt het niet.

De eerste is de insolventiepraktijk. Wie tot curator wordt benoemd, verricht geen opdracht voor een cliënt maar een wettelijke taak. Er is geen opdrachtgever die een offerte tekent, geen factuur die je zelf opstelt en geen tarief dat je zelf kiest: het salaris wordt door de rechtbank vastgesteld, tegen een landelijk tarief, meestal pas aan het einde van een faillissement dat jaren duurt, en alleen voor zover de boedel het toelaat.

De tweede is de letsel- en overlijdensschadepraktijk waarin resultaatgerelateerd wordt beloond. Daar geldt een verbod met een nauw omschreven uitzondering, en binnen die uitzondering staan een maximale vermenigvuldigingsfactor en een maximaal percentage van het behaalde resultaat — inclusief kantoorkosten en btw.

Wat die twee gemeen hebben: de omzet is op het moment van werken nog niet bepaald. Dat is geen detail in de toelichting. Het is de kern van de waarderingsvraag, en het is de reden dat een boekhouder die alleen “uren maal tarief” kent in deze praktijk stelselmatig het verkeerde getal op de balans zet.

In het kort

  • De rechtbank stelt het curatorensalaris vast, niet de rechter-commissaris en niet jij (art. 71 lid 1 Fw). Het uurtarief is het Recofa-basisuurtarief van het jaar waarin je de uren maakte maal je ervaringsfactor.
  • Onderhanden werk kent hier twee haircuts. Niet alleen is het tarief niet van jou — de inbaarheid hangt af van de vrije boedel per dossier, want art. 182 Fw slaat de faillissementskosten niet om over wat de separatist zelf heeft uitgewonnen.
  • De boedelrekening is geen derdengeldenrekening. Zij staat op naam van de curator in zijn hoedanigheid, hij is er bij uitsluiting bevoegd over, en er zit geen stichting tussen. Op je eigen balans hoort zij evenmin.
  • No cure no pay is verboden (art. 7.7 Voda), met als uitzondering letsel- en overlijdensschade: factor 2 en 25 procent, of factor 2,5 en 35 procent als je de kosten zelf voorfinanciert — dat percentage is inclusief algemene kantoorkosten en btw.

De curator: een omzet die de rechtbank vaststelt

Artikel 71 lid 1 van de Faillissementswet laat er geen misverstand over bestaan: “Onverminderd het bepaalde in artikel 15, derde lid, wordt het salaris van de curator in elk faillissement door de rechtbank vastgesteld.” Niet de rechter-commissaris — die stemt in of niet — maar de rechtbank. Lid 3 voegt daaraan toe dat de rechtbank het salaris vaststelt “aan de hand van uitgangspunten waarin het belang van een efficiënte behandeling van het faillissement tot uitdrukking komt”, en dat de rechtbank, als zij overweegt af te wijken van het voorstel van de curator of als de rechter-commissaris er niet mee instemt, de curator eerst in de gelegenheid moet stellen een zienswijze te geven.

Hoe die uitgangspunten er in de praktijk uitzien, staat in de Recofa-richtlijnen voor faillissementen en surseances van betaling. Daaruit komt het rekenmodel:

Het basisuurtarief wordt jaarlijks aangepast. Stelt Recofa voorafgaand aan een nieuw kalenderjaar geen tarief vast, dan wordt het per 1 januari geïndexeerd met het verschil tussen de CBS-indexcijfers CAO-lonen per uur inclusief bijzondere beloningen, kolom “Overheid”, over juli van het voorgaande jaar en juli van het jaar daarvoor. Voor 2026 bedraagt het basisuurtarief € 275,33 exclusief btw.

Dit bedrag wijzigt elk jaar — neem het nooit over uit een oud dossier of een oude spreadsheet. En belangrijker: richtlijn 6.4 onder f bepaalt dat bij werkzaamheden over meer dan één kalenderjaar voor ieder kalenderjaar het in dat jaar geldende basisuurtarief wordt toegepast. Een faillissement dat in 2023 is uitgesproken en in 2026 wordt afgewikkeld, draagt dus vier verschillende tarieven. Een verhoging van je ervaringsfactor — het passeren van acht of elf praktijkjaren — werkt bovendien niet terug op uren die je daarvóór hebt gemaakt.

In het basisuurtarief zijn volgens richtlijn 6.5 onder c de algemene kosten van de praktijk begrepen: kantoor, kantoororganisatie, secretaresse en overig personeel. Je kunt die dus niet apart doorbelasten. Wat je wél apart krijgt, is een forfait: de niet-gespecificeerde verschotten — porto, telefoon, fax en kopieerkosten — worden gesteld op 4 procent van het salaris (richtlijn 6.6). Dat is dus geen kostendoorbelasting die je onderbouwt met bonnetjes maar een vaste opslag op je omzet; je werkelijke kosten blijven gewoon in je overhead zitten.

De tijdregistratie is hier een wettelijk bewijsstuk

Richtlijn 6.1 is strenger dan wat een commerciële praktijk gewend is. Salaris kan alleen worden verzocht op basis van een gespecificeerde registratie van de daadwerkelijk bestede tijd. Vaste tijdeenheden mogen, mits niet groter dan zes minuten. Per registratie moet blijken op welke datum, door wie, welke soort werkzaamheid, in welke tijdschrijfgroep, en met een korte aanduiding van met wie is gesproken of waarover de studie ging. De soort werkzaamheid wordt ten minste onderscheiden in correspondentie, telefoon, conferentie, procedure, studie en overleg. Bij ieder openbaar verslag gaat de tijdregistratie per tijdschrijfgroep mee.

Voor de administratie betekent dat: het urenregistratiesysteem moet deze indeling aankunnen en per faillissement kunnen totaliseren. Dat is een inrichtingskeuze bij het opzetten van het systeem, niet iets wat je achteraf reconstrueert.

Betaald worden: één voorschot per jaar, en alleen als de boedel het toelaat

Een verzoek om een voorschot op het salaris wordt volgens richtlijn 6.2 eenmaal per jaar gedaan, tegelijk met een openbaar verslag, en kan “alleen worden toegekend voor zover de boedel dit toelaat”. Het definitieve salaris wordt in beginsel pas aan het einde van het faillissement vastgesteld (richtlijn 6.3 onder b), en de rechtbank stelt het salaris van de curator, zijn kantoorgenoten en zijn medewerkers geheel ten name van de curator vast. Voor de afwikkeling zelf wordt forfaitair twee uur begroot als er geen uitdeling heeft plaatsgevonden en vier uur als dat wel zo is.

Bij een faillissement van een natuurlijk persoon geldt bovendien dat het salaris inclusief verschotten in beginsel niet hoger wordt vastgesteld dan het beschikbaar actief (richtlijn 6.3 onder e). Met andere woorden: de omzet is daar per definitie begrensd door wat er in de boedel zit.

De scherpste vondst: waarom een lege boedel geen omzet oplevert

Hier zit het punt dat de waardering van onderhanden werk in een insolventiepraktijk fundamenteel anders maakt dan in elke andere praktijk. Artikel 182 lid 1 Fw luidt:

“De algemene faillissementskosten worden omgeslagen over ieder deel van de boedel, met uitzondering van hetgeen na een executie overeenkomstig artikel 57 of artikel 60, derde lid, tweede zin, toekomt aan de pand- of hypotheekhouders, aan de schuldeisers met retentierecht en aan de beperkt gerechtigden, huurders en pachters wier recht door de executie is vervallen of verloren gegaan (…).”

Het curatorensalaris is zo’n algemene faillissementskost. Het wordt dus omgeslagen over ieder deel van de boedel — behalve over wat de separatist zelf heeft uitgewonnen. De bank die haar pandrecht op de voorraad en de debiteuren zelf uitoefent en de hypotheekhouder die het pand zelf verkoopt, ontlopen die omslag. Wat overblijft om het salaris uit te betalen is de vrije boedel.

In een mkb-faillissement waarin de financier vrijwel alles verpand heeft gekregen, is die vrije boedel leeg. De curator heeft dan maanden gewerkt, een salarisverzoek dat keurig volgens de richtlijnen is opgebouwd, en geen euro om het uit te voldoen. Opheffing wegens gebrek aan baten is niet voor niets de meest voorkomende manier waarop een faillissement eindigt. De Recofa-richtlijnen houden er zelf uitdrukkelijk rekening mee: richtlijn 3.5 onder b bepaalt dat rekening en verantwoording achterwege kan blijven als het faillissement wordt opgeheven wegens de toestand van de boedel en “het totaal gerealiseerde actief ontoereikend zal zijn voor voldoening van het salaris van de curator”.

Wat dit betekent voor de waardering van onderhanden werk

Onderhanden werk in een insolventiepraktijk krijgt twee correcties die in een commerciële praktijk geen van beide bestaan:

  • Het tarief is niet van jou. Waardeer tegen het Recofa-basisuurtarief van het jaar van de tijdbesteding maal de geldende ervaringsfactor — niet tegen je commerciële uurtarief, dat vaak hoger ligt.
  • De realiseerbaarheid volgt de vrije boedel, niet de uren. Goed koopmansgebruik verlangt een inschatting per dossier. De bronnen daarvoor liggen er al: het openbaar verslag en het tussentijds financieel verslag geven per faillissement het gerealiseerde actief, de boedelschulden en de zekerheidspositie van de bank.

Praktisch komt het neer op een dossierlijst met per faillissement: geschreven uren, tarief per jaarlaag, verwachte vrije boedel en een inschatting van de inbaarheid. Eén generiek afwaarderingspercentage over de hele post houdt bij een boekenonderzoek geen stand, en stuurt bovendien verkeerd: de dossiers waarin niets te halen valt, zijn juist de dossiers waarin de uren blijven oplopen.

De boedelrekening is geen derdengeldenrekening

Een advocaat die derdengelden beheert, doet dat via een stichting derdengelden: een aparte rechtspersoon, waarvan het saldo bij faillissement van het kantoor buiten de boedel valt. Die systematiek staat uitgewerkt op de pagina over derdengelden en de kwaliteitsrekening. Voor de boedelrekening van een curator geldt iets anders, en dat wordt in de praktijk regelmatig door elkaar gehaald.

Richtlijn 3.1 van de Recofa-richtlijnen schrijft voor dat de curator een boedelrekening aanhoudt bij een bankinstelling met een vergunning van De Nederlandsche Bank op grond van de Wet op het financieel toezicht, en dat de tenaamstelling luidt: “[naam curator] in zijn/haar hoedanigheid van curator in het faillissement van [naam schuldenaar]”. De curator is bij uitsluiting bevoegd over die rekening te beschikken, tenzij de rechtbank anders bepaalt. Betalingen worden zoveel mogelijk via die rekening gedaan en ontvangen; wat daarbuiten omgaat, wordt in het openbare verslag onder het kopje Saldo boedelrekening uitdrukkelijk besproken en zo spoedig mogelijk met de boedel vereffend. Bedragen van enige omvang die niet direct nodig zijn, gaan zoveel mogelijk naar een depositorekening.

Er zit dus geen stichting tussen, en de rekening staat op naam van de curator zelf — zij het uitdrukkelijk in zijn hoedanigheid. Boekhoudkundig verandert dat niets aan de hoofdzaak: het is niet zijn geld en het hoort niet op zijn balans. Wel dwingt het tot discipline die je met een stichting min of meer cadeau krijgt: één rekening per faillissement, een aparte administratie per boedel, en die rekeningen buiten de bankaansluiting van het kantoor houden. Een depositorekening die “er nog stond” en meeliep in de saldolijst van het kantoor is precies het soort fout dat pas bij een controle opvalt.

Twee verantwoordingsregels horen daarbij. In het tussentijds financieel verslag hoeft de btw niet te worden vermeld en moet het saldo overeenkomen met dat van de boedelrekening(en), met bankafschriften als bijlage. In het (voorlopig) financieel eindverslag wordt de btw wél uitgesplitst en wordt het salaris waarop de curator aanspraak maakt voorwaardelijk opgenomen. Dat woord is de boekhoudkundige waarheid van de hele praktijk: tot de rechtbank het vaststelt, is de vordering voorwaardelijk. En de rechter-commissaris kan op ieder moment een accountant aanwijzen om de rekening en verantwoording te controleren — op kosten van de boedel.

De Garantstellingsregeling curatoren: een garantie, geen subsidie

Vermoedt de curator dat de boedel is leeggehaald, dan kan hij onderzoek doen en procederen op grond van bestuurdersaansprakelijkheid of faillissementspauliana. Alleen: dat kost geld, en het geld is juist weg. Daarvoor bestaat de Garantstellingsregeling curatoren (GSR 2023, in werking sinds 1 juni 2023), uitgevoerd door Justis. Daarmee kunnen een verhaalsonderzoek, een vooronderzoek en een procedure worden voorgefinancierd, inclusief de kosten van het opstellen van de aanvraag en van het rapporteren aan Justis.

Let op het karakter: het is een garantstelling en geen subsidie. Dat heeft drie gevolgen voor de verwerking. Ten eerste is een garantie tot het moment waarop zij wordt ingeroepen een niet uit de balans blijkende verplichting c.q. faciliteit, geen vordering en geen bate. Ten tweede moet de opbrengst van een geslaagde actie eerst worden aangewend voor de kosten van de activiteiten waarvoor de garantie is verstrekt — de opbrengst is dus niet zomaar vrij besteedbaar voor de boedel. Ten derde, en dat is de fout die het vaakst wordt gemaakt: een lopende aansprakelijkheidsprocedure is geen actief in de boedel zolang de uitkomst onzeker is. Een verwachte opbrengst die al meetelt in het financieel verslag maakt van een onzeker procesresultaat een schijnbaar realiseerbaar bedrag, en dat werkt door in elke inschatting die schuldeisers en de rechter-commissaris daarop baseren.

Het verbod op resultaatgerelateerd honorarium

De tweede praktijk waarin een ander je prijs bepaalt, is de resultaatgerelateerde beloning. De hoofdregel staat in artikel 7.7 lid 1 van de Verordening op de advocatuur:

“Het staat de advocaat niet vrij overeen te komen, dat: a. slechts bij het behalen van een bepaald gevolg honorarium in rekening wordt gebracht, of b. het honorarium een evenredig deel zal bedragen van de waarde van het door zijn bijstand te bereiken gevolg.”

Lid 2 maakt daarop twee uitzonderingen: paragraaf 7.4.2 (een binnen de advocatuur gebruikelijk en aanvaard incassotarief, art. 7.8) en paragraaf 7.4.3 (letsel- en overlijdensschadezaken). Die laatste kent eigen toegangsvoorwaarden in artikel 7.9: de aansprakelijkheid is niet aanstonds erkend of staat niet redelijkerwijs vast, dan wel er zijn problemen van enige importantie voorzienbaar in de sfeer van schade of causaliteit, én de cliënt komt niet in aanmerking voor door de overheid gefinancierde rechtsbijstand of ziet daar uitdrukkelijk van af.

Binnen die uitzondering geeft artikel 7.10 twee varianten. De advocaat kan overeenkomen dat hij géén honorarium in rekening brengt als het financiële resultaat voor de cliënt nihil of minder is, en:

Twee dingen die hier structureel misgaan in de calculatie. Het eerste is dat de 25 of 35 procent inclusief algemene kantoorkosten en btw is. Dat is een plafond op het brutobedrag: elke procentpunt btw en elke kantoorkostenopslag gaat van je honorarium af en komt er niet bovenop. Wie rekent met “35 procent plus btw” begroot zijn opbrengst 21 procent te hoog. Het tweede zit in variant b: daar financiert het kantoor de medische expertise, de deurwaarder en het griffierecht zélf voor. Dat zijn dan geen doorlopende posten maar eigen werkkapitaal, dat pas terugkomt voor zover het resultaat er ruimte voor biedt.

Rondom die afspraak staat een stevig pakket vormvoorschriften. Artikel 7.11 verplicht de advocaat de cliënt vóór het sluiten van de overeenkomst schriftelijk te informeren over onder meer de mogelijkheid van gefinancierde rechtsbijstand, een rechtsbijstandverzekering en honorering op basis van een gewoon uurtarief ongeacht de uitkomst, over het te verwachten verloop van de zaak en over de te verwachten specifieke kosten; hij verstrekt een schriftelijke risico-inschatting, kan de bijstand slechts tussentijds beëindigen op grond van gewichtige redenen, mag alleen na schriftelijke aanvaarding door de cliënt schikken of procederen, en moet de omstandigheden vastleggen waaruit blijkt dat iedere zaak aan artikel 7.9 voldoet. Artikel 7.12 schrijft voor dat de overeenkomst door beide partijen wordt ondertekend en in elk geval het percentage, het verwachte financiële resultaat, het overeengekomen uurtarief, de verdeling van het kostenrisico, een regeling voor tussentijdse intrekking en overdracht, en een bedenktijd bevat.

⚠️ Eén wijziging die nog niet overal is doorgedrongen: artikel 7.13, dat verplichtte de deken te informeren over resultaatgerelateerd honorarium, is vervallen per 1 januari 2026. Oudere checklists noemen die meldplicht nog. De vastleggingsplicht van artikel 7.11 lid 5 en de inhoudseisen van artikel 7.12 zijn onverkort blijven staan — en die zijn voor je dossier belangrijker, want daarmee onderbouw je achteraf dat de zaak überhaupt onder de uitzondering viel.

Wat dit met het onderhanden werk doet

De letselschadepraktijk is het spiegelbeeld van de insolventiepraktijk. Bij de curator is de vraag hoevéél er van je salaris wordt betaald; hier is de vraag óf er iets wordt betaald. Bij een resultaat van nihil is het honorarium nul — niet verlaagd, maar nul. Onderhanden werk waarderen tegen uren maal tarief negeert dus een binaire uitkomst. Wat je nodig hebt is een dossierlijst met per zaak het verwachte financiële resultaat, de fase waarin de aansprakelijkheidsdiscussie zich bevindt, en de al voorgefinancierde specifieke kosten als aparte post. Precies die gegevens moet je op grond van artikel 7.11 en 7.12 toch al schriftelijk hebben.

Waar je verder op let bij een boekhouder voor je praktijk

De rest van de advocatenadministratie is niet uniek maar wel onvergeeflijk als het misgaat. Een kantoor met derdengelden heeft een sluitende subadministratie per dossier nodig en een dagelijkse aansluiting; die kant staat op de pagina over derdengelden, de bewaringsplicht en de Wwft. Werk je met toevoegingen, dan waardeer je lopende zaken tegen het punttarief van hun eigen afgiftedatum en is een proceskostenveroordeling géén extra opbrengst — dat staat uitgewerkt op de pagina over de toevoegingspraktijk. Griffierechten die je voor een cliënt voorschiet, zijn een doorlopende post en geen omzet, mits je ze één op één en apart op de factuur doorberekent.

Is het kantoor een maatschap, dan is de aansprakelijkheid voor gelijke delen en niet hoofdelijk, en blijft iedere maat zelfstandig ondernemer met een eigen urencriterium (zie de kostenmaatschap); het toe- en uittreden van een vennoot is fiscaal een overdracht van een eigen onderneming. Werk je als eenmanspraktijk en is de omzet onregelmatig, dan speelt eerst de vraag of er überhaupt sprake is van een bron van inkomen en van ondernemerschap. En advocatendiensten zijn gewoon belast met 21 procent btw: er is geen vrijstelling, ook niet bij gefinancierde rechtsbijstand en ook niet voor de curator, wiens salaris in het financieel eindverslag exclusief en inclusief btw wordt uitgesplitst.

Vraag bij een kennismaking daarom concreet: kunt u onderhanden werk per dossier waarderen in plaats van in één totaalpost? Weet u wat een Recofa-jaarlaag is? En kunt u de boedelrekeningen buiten mijn kantooradministratie houden zonder ze uit het oog te verliezen? Op die drie vragen scheiden zich de kantoren die deze praktijk kennen van de kantoren die haar behandelen als een gewone dienstverlener.

Aanbevolen boekhoudpakket

Asperion als boekhoudpakket voor een advocatenkantoor

Een advocatenpraktijk heeft een grootboek nodig dat meerdere geldstromen streng uit elkaar houdt: de eigen omzet, de derdengelden en — bij een insolventiepraktijk — een boedelrekening per faillissement die juist níét in de kantooraansluiting mag meelopen. Asperion is een online boekhoudpakket met een open BoekhoudAPI, zodat de urenregistratie waarin je tijdschrijfgroepen en dossiers bijhoudt kan worden gekoppeld aan de financiële administratie, en jij en je boekhouder tegelijk in dezelfde cijfers werken.

Bekijk Asperion →

Veelgestelde vragen over een boekhouder voor een advocaat

Wie stelt het salaris van een curator vast?

De rechtbank. Artikel 71 lid 1 Fw bepaalt dat het salaris van de curator in elk faillissement door de rechtbank wordt vastgesteld; de rechter-commissaris stemt met het voorstel in of niet. Overweegt de rechtbank af te wijken van het voorstel van de curator, of stemt de rechter-commissaris er niet mee in, dan moet de rechtbank de curator eerst in de gelegenheid stellen een zienswijze te geven (art. 71 lid 3). Het definitieve salaris wordt in beginsel pas aan het einde van het faillissement vastgesteld.

Welk uurtarief geldt voor een curator in 2026?

Het uurtarief is het product van het Recofa-basisuurtarief in het jaar van de tijdbesteding en de ervaringsfactor van de curator. Voor 2026 bedraagt het basisuurtarief € 275,33 exclusief btw. De ervaringsfactor loopt van 0,8 bij minder dan drie praktijkjaren via 1,1, 1,2 en 1,4 naar 1,6 bij elf jaar of langer, gerekend vanaf de eerste beëdiging. Let op: het basisuurtarief wordt jaarlijks aangepast, dus neem dit bedrag nooit over uit een ouder dossier.

Waarom klopt 'uren maal uurtarief' niet als waardering van onderhanden werk in een insolventiepraktijk?

Om twee redenen tegelijk. Het tarief is niet je eigen commerciële tarief maar het Recofa-basisuurtarief van het jaar waarin de uren zijn gemaakt maal je ervaringsfactor, zodat een faillissement dat over vier kalenderjaren loopt ook vier tariefsniveaus bevat. En de inbaarheid hangt niet af van de uren maar van de vrije boedel: artikel 182 Fw slaat de algemene faillissementskosten om over ieder deel van de boedel, behalve over wat pand- en hypotheekhouders na eigen executie toekomt. Is alles verpand, dan is er niets om het salaris uit te voldoen.

Is de boedelrekening hetzelfde als een derdengeldenrekening?

Nee. Derdengelden van een advocaat lopen via een aparte stichting derdengelden. Een boedelrekening staat volgens richtlijn 3.1 van de Recofa-richtlijnen op naam van de curator zelf, met de toevoeging 'in zijn/haar hoedanigheid van curator in het faillissement van [naam schuldenaar]', bij een bank met een DNB-vergunning, en de curator is er bij uitsluiting bevoegd over tenzij de rechtbank anders bepaalt. Het blijft geld van de boedel: het hoort niet op de balans van het kantoor en niet in de bankaansluiting van het kantoor.

Wat is de Garantstellingsregeling curatoren en hoe verwerk ik die?

De GSR 2023, uitgevoerd door Justis en in werking sinds 1 juni 2023, maakt het mogelijk een verhaalsonderzoek, vooronderzoek of procedure over bestuurdersaansprakelijkheid of faillissementspauliana voor te financieren. Het is een garantstelling en geen subsidie: tot zij wordt ingeroepen is het een niet uit de balans blijkende faciliteit, en opbrengsten van een geslaagde actie moeten eerst worden aangewend voor de kosten waarvoor de garantie is verstrekt. Neem een lopende procedure niet als actief in de boedel op zolang de uitkomst onzeker is.

Mag een advocaat op basis van no cure no pay werken?

In beginsel niet. Artikel 7.7 lid 1 van de Verordening op de advocatuur verbiedt zowel het afspreken dat alleen bij een bepaald gevolg honorarium in rekening wordt gebracht, als een honorarium dat een evenredig deel is van de waarde van het te bereiken gevolg. Er zijn twee uitzonderingen: het binnen de advocatuur gebruikelijke incassotarief (art. 7.8) en letsel- en overlijdensschadezaken (paragraaf 7.4.3), die eigen toegangsvoorwaarden kennen in artikel 7.9.

Hoeveel mag een advocaat rekenen bij een resultaatgerelateerde beloning in letselschade?

Artikel 7.10 Voda kent twee varianten. Blijven de specifieke kosten voor rekening van de cliënt, dan mag het gebruikelijke uurtarief met ten hoogste factor 2 worden vermenigvuldigd en bedraagt het honorarium ten hoogste 25 procent van het financiële resultaat. Voldoet de advocaat alle specifieke kosten zelf en brengt hij die alleen in rekening voor zover het resultaat daarvoor ruimte biedt, dan geldt ten hoogste factor 2,5 en ten hoogste 35 procent, en komen toegewezen kostenvergoedingen hem toe. Beide percentages zijn inclusief algemene kantoorkosten en btw, dus er komt geen btw bovenop.

Moet ik de deken nog informeren over een resultaatgerelateerd honorarium?

Nee. Artikel 7.13 van de Verordening op de advocatuur, dat die verplichting bevatte, is vervallen per 1 januari 2026. Oudere checklists noemen haar nog wel. Wat blijft gelden zijn de vastleggingsplicht van artikel 7.11 lid 5 — je legt per zaak de omstandigheden vast waaruit blijkt dat aan artikel 7.9 is voldaan — en de inhoudseisen van artikel 7.12 voor de door beide partijen ondertekende overeenkomst.

⚖ Een boekhouder die de advocatenpraktijk kent

Vergelijk vrijblijvend boekhouders en administratiekantoren met ervaring in de advocatuur — van de eenmanspraktijk met een toevoegings- of insolventieportefeuille tot het kantoor met medewerkers, een stichting derdengelden en meerdere boedelrekeningen.

Vergelijk boekhouders →

Op zoek naar een boekhouder voor je advocatenpraktijk?

Gratis en vrijblijvend offertes van boekhouders die deze sector kennen — inclusief kantoren met ervaring in insolventie- en letselschadepraktijken.

Start vergelijken →