Een dorp met 2.675 bedrijven en 490 werkgevers in zorg, onderwijs en overheid
Nootdorp is een van die Zuid-Hollandse kernen die op de kaart kleiner lijken dan ze economisch zijn. Op 7.270 huishoudens staan hier circa 2.675 bedrijfsvestigingen ingeschreven: ruim één onderneming op elke drie huishoudens. De grootste sector is de zakelijke dienstverlening met 790 vestigingen, maar de tweede is opvallend: 490 vestigingen in overheid, onderwijs en zorg — ruim achttien procent van alle vestigingen in het dorp.
Het dorp was tot 1 januari 2002 een zelfstandige gemeente. Nootdorp fuseerde toen met Pijnacker, onder meer om annexatie door Den Haag of Delft voor te zijn; het grootste deel van de Vinex-locatie Ypenburg was oorspronkelijk Nootdorps grondgebied en ging in datzelfde jaar gedeeltelijk naar de gemeente Den Haag. In de jaren negentig zijn de kassen aan de Veenweg en de Kerkweg verplaatst naar het tuindersgebied Noukoop, en op de plek van de oude Nootdorpse Drafbaan staat sinds 2002 winkelcentrum De Parade. Wie hier onderneemt, heeft Den Haag, Delft en Zoetermeer op fietsafstand en een metrohalte aan RandstadRail-lijn E.
Die mix — veel kleine werkgevers, een groot aandeel zorg en onderwijs, en een bevolking waarvan 33% tussen 45 en 65 jaar is, de grootste leeftijdsgroep — brengt een personeelsvraag mee die op vrijwel elke pagina over loonadministratie onderbelicht blijft: wat gebeurt er in je boeken als je iemand met een arbeidsbeperking in dienst neemt? Het antwoord is sinds 1 januari 2026 op drie punten veranderd, en op het belangrijkste punt in het voordeel van de werkgever.
De eerste werknemer in dienst nemen — aanmelding als inhoudingsplichtige, cao- en pensioenwerkingssfeer, de lage en hoge WW-premie en de werkgeverslastenberekening — staat uitgewerkt op de pagina over Veldhoven. Het minimumuurloon en de onregelmatigheidstoeslag staan op IJmuiden, ontslag en de transitievergoeding op Zwijndrecht en de werkkostenregeling op Nieuwegein. Deze pagina gaat alleen over de twee regelingen die aan de arbeidsbeperking hangen, en over wat daarvan in je grootboek terechtkomt.
Twee regelingen, twee loketten, één werknemer
Dit is de verwarring die in bijna elk dossier zit. Er bestaan twee instrumenten die beide de loonkosten van dezelfde werknemer verlagen, en ze lijken op elkaar omdat ze beide “loonkosten” in de naam hebben. Ze hebben echter een andere wettelijke grondslag, een ander loket, een andere hoogte en een andere verwerking in de boeken.
| Loonkostensubsidie (LKS) | Loonkostenvoordeel (LKV) | |
|---|---|---|
| Grondslag | Art. 10d Participatiewet | Wet tegemoetkomingen loondomein (Wtl) |
| Loket | Het college van B&W — voor Nootdorp: gemeente Pijnacker-Nootdorp | De loonaangifte; vaststelling door UWV en de Belastingdienst |
| Hoogte | Variabel: het verschil tussen minimumloon en de vastgestelde loonwaarde | Vast bedrag per verloond uur |
| Beweegt mee met | De loonwaarde van de werknemer, periodiek opnieuw vastgesteld | Het aantal verloonde uren |
| In de boeken | Bate per periode, bruto verantwoorden | Bate na afloop van het jaar, op basis van de beschikking |
Art. 10d lid 9 Participatiewet bepaalt dat het college voor dezelfde dienstbetrekking “geen andere subsidie voor de loonkosten” verleent. Dat ziet op subsidie die het college zelf verstrekt. Het loonkostenvoordeel is geen collegesubsidie maar een tegemoetkoming op grond van de Wtl, met een eigen grondslag en een eigen uitvoerder. Of beide in jouw geval samenlopen, is dus een vraag die je vooraf bij de gemeente en in de loonaangifte laat vastleggen — niet achteraf in de jaarrekening ontdekt.
1. De loonkostensubsidie: een bate die daalt als het goed gaat
Art. 10d lid 1 Participatiewet laat het college loonkostensubsidie verlenen, “ambtshalve dan wel op aanvraag van de werkgever of die persoon”, op twee manieren: nadat het college eerst de loonwaarde heeft vastgesteld, of nadat het in overleg met de werkgever heeft vastgesteld dat die loonwaardevaststelling achterwege kan blijven.
Die twee routes rekenen verschillend:
- Met loonwaardevaststelling (lid 4). De subsidie is het verschil tussen het wettelijk minimumloon plus vakantiebijslag en de loonwaarde van de werknemer plus de naar rato geldende vakantiebijslag, ten hoogste 70 procent van minimumloon plus vakantiebijslag, vermeerderd met een bij ministeriële regeling vastgestelde vergoeding voor werkgeverslasten. De uitkomst wordt naar evenredigheid verlaagd of verhoogd als de overeengekomen arbeidsduur korter of langer is dan 36 uur per week.
- Zonder loonwaardevaststelling (lid 5). Gedurende maximaal de eerste zes maanden bedraagt de subsidie 50 procent van minimumloon plus vakantiebijslag, vermeerderd met die werkgeverslastenvergoeding. Daarna stelt het college de loonwaarde alsnog vast en gaat lid 4 gelden.
Daarnaast kent lid 2 een eigen route voor wie in de zes maanden vóór de dienstbetrekking praktijkonderwijs, voortgezet speciaal onderwijs of een entreeopleiding volgde — met een harde termijn: de aanvraag moet binnen zes maanden na het begin van de dienstbetrekking zijn gedaan.
🔍 De scherpste vondst: je subsidie daalt als je werknemer zich ontwikkelt
Art. 10d lid 6 bepaalt dat het college na aanvang van de dienstbetrekking ambtshalve, in overleg met de werknemer en met de werkgever, vaststelt wanneer de loonwaarde opnieuw wordt vastgesteld, en de subsidie aanpast als die loonwaarde is gewijzigd. Lid 7 voegt daar een jaarlijkse ambtshalve herziening per 1 januari aan toe, in overeenstemming met de ontwikkeling van het minimumloon.
Reken dus niet met een vast bedrag per maand. De subsidie is een bate die omgekeerd beweegt met je eigen inspanning: begeleid je iemand goed, dan stijgt de loonwaarde en daalt de subsidie, terwijl het brutoloon gelijk blijft of stijgt. Dat is geen weeffout maar de bedoeling van de regeling, en het betekent dat je de post in je begroting als variabel moet opnemen en bij elke herbeoordeling moet bijstellen. En omdat de loonwaarde moet worden vastgesteld in overeenstemming met de daaraan gestelde eisen, is de loonwaardemeting zelf een document dat in je dossier hoort — het onderbouwt de hoogte van een bate in je jaarrekening.
Boekhoudkundig hoort de subsidie bruto op de resultatenrekening, niet als korting op de loonkosten. Salderen vertekent je brutoloonkosten, je loonsom per fte en elk kengetal dat op de loonsom is gebouwd — waaronder de vrije ruimte van de werkkostenregeling en de grens tussen kleine en grote werkgever.
2. Het loonkostenvoordeel: sinds 2026 zonder vervaldatum, en zonder verklaring
De tweede regeling loopt via de loonaangifte. Op 23 april 2025 is de Wet banenafspraak tot stand gekomen (gepubliceerd in Stb. 2025, 121), en bij koninklijk besluit van 3 juli 2025 (Stb. 2025, 178) is een deel daarvan in werking getreden met ingang van 1 januari 2026. De nota van toelichting bij dat besluit benoemt precies wat wél en niet is ingegaan:
“De onderwerpen die met dit besluit in werking treden zijn een beperkte verbreding van de doelgroep banenafspraak en een vereenvoudiging van de wijze waarop werkgevers gebruik kunnen maken van het loonkostenvoordeel doelgroep banenafspraak. De onderwerpen in de Wet banenafspraak die met dit besluit nog niet in werking treden zijn het opheffen van het onderscheid tussen markt en overheid en de invoering van de nieuwe quotumregeling.”
Die “vereenvoudiging” is voor een werkgever de belangrijkste wijziging in jaren, en zij bestaat uit twee dingen die beide in artikel 8 van de Wet banenafspraak zijn geregeld.
De driejaarstermijn is eruit
Art. 2.12 Wtl bepaalde dat het loonkostenvoordeel doelgroep banenafspraak werd verstrekt “over een aaneengesloten periode van drie jaar vanaf de aanvang van de eerste dienstbetrekking”. Die zinsnede is vervangen door:
“voor de periode waarin de betreffende werknemer in dienstbetrekking staat tot de betreffende werkgever en voor zo lang aan de voorwaarden, bedoeld in artikel 2.10, wordt voldaan”
Daarmee is het loonkostenvoordeel doelgroep banenafspraak van een tijdelijke tegemoetkoming met een vervaltermijn een structureel voordeel zonder einddatum geworden. Voor de begroting van een arbeidsplaats is dat een heel ander getal: waar je voorheen drie jaar voordeel tegen een onbepaald lange loonverplichting zette, loopt het voordeel nu mee zolang het dienstverband duurt. En voor wie al iemand in dienst heeft van wie het oude driejaarsrecht nog niet was verstreken, regelt art. 6.2 Wtl overgangsrecht dat het nieuwe, ongelimiteerde regime toepast op werknemers die arbeidsbeperkte zijn.
De doelgroepverklaring is vervallen — en de bewijslast verhuisd
Hier zit de administratieve kern. Voor een loonkostenvoordeel is normaal een doelgroepverklaring nodig, aan te vragen binnen drie maanden na indiensttreding; dat is de termijn die in de praktijk het vaakst wordt gemist. Voor het loonkostenvoordeel doelgroep banenafspraak gold die eis in art. 2.11 Wtl, en dat artikel is per 1 januari 2026 vervallen.
In plaats daarvan luidt art. 2.10 lid 1 Wtl nu dat een werkgever recht heeft op het loonkostenvoordeel doelgroep banenafspraak “indien bij deze werkgever een werknemer in een of meerdere dienstbetrekkingen is die in het aangiftetijdvak waarover het loonkostenvoordeel wordt verstrekt een arbeidsbeperkte is”. Het recht hangt dus niet meer aan een verklaring in je eigen map, maar aan de registratie in het doelgroepregister, per aangiftetijdvak.
⚠️ Dat is gunstiger én onzekerder
Gunstiger, omdat een vergeten aanvraagtermijn je het recht niet meer kan kosten. Onzekerder, omdat het recht nu per aangiftetijdvak wordt getoetst aan een register dat je zelf niet beheert: valt iemand uit het doelgroepregister, dan stopt het voordeel zonder dat er in jouw administratie iets verandert.
Daarvoor is in hetzelfde pakket een voorziening opgenomen. De nota van toelichting bij Stb. 2025, 178 beschrijft onderdeel G van artikel 7 zo: “Hiermee kan het UWV aan een werkgever mededelen gedurende welke periode in een lopend kalenderjaar of in het voorgaande kalenderjaar een persoon is opgenomen in de registratie van arbeidsbeperkten.”
Praktisch: zet een periodieke controle op die registratieperiode in plaats van één controle bij indiensttreding, en bewaar de mededeling van UWV bij de loonadministratie. Voor oude rechten blijft dat papieren spoor trouwens gewoon gelden: art. 6.2 lid 3 Wtl bepaalt uitdrukkelijk dat de werkgever de doelgroepverklaring voor een lopend oud recht bij de loonadministratie bewaart. In een bestand met zowel oude als nieuwe dienstverbanden lopen de twee regimes dus jarenlang naast elkaar.
De verbreding van de doelgroep per 1 januari 2026 is in dezelfde toelichting omschreven: de doelgroep banenafspraak wordt verbreed met mensen in de Wajong die duurzaam geen arbeidsvermogen hebben en werken bij een reguliere werkgever, en met mensen in de WIA die als volledig en duurzaam arbeidsongeschikt zijn aangemerkt en werken met loondispensatie. Twee groepen waarvan werkgevers vaak aannemen dat er niets te halen is, juist omdat de uitkering op duurzame arbeidsongeschiktheid is gebaseerd.
Nog een feit uit diezelfde toelichting, en een dat in veel rekenmodellen blijft staan: artikel 8 onderdeel I van de Wet banenafspraak hoefde niet meer in werking te treden “aangezien het lage-inkomensvoordeel op dit moment al is afgeschaft. Dit is gebeurd met ingang van 1 januari 2025.” Het LIV is dus per 1 januari 2025 vervallen; het jeugd-LIV was al eerder afgeschaft. Wie een loonkostenbegroting maakt met een LIV-regel erin, begroot een bate die niet meer bestaat.
3. De sanctie die niet aan jouw vacature hangt
Aan de banenafspraak zit al sinds 2015 een stok: haalt Nederland de afgesproken aantallen niet, dan kan een quotumregeling worden geactiveerd. Over dat deel zijn twee dingen van belang, en ze worden structureel door elkaar gehaald.
Ten eerste: de oude quotumheffing is opgeschort en wordt vervangen. De nota van toelichting bij Stb. 2025, 178 zegt over onderdeel L van artikel 7: “Hiermee wordt de opschorting van de quotumheffing verlengd tot het moment van inwerkingtreding van het nieuwe stelsel van de banenafspraak.” Dat nieuwe stelsel is nog niet ingevoerd, en de reden staat er eveneens bij: het opheffen van het onderscheid tussen markt en overheid is afhankelijk gemaakt van de realisaties bij de overheid, en “voor nu hebben de realisaties bij de overheid nog geen aanleiding gegeven om dit onderscheid op te heffen”. Zolang dat onderscheid blijft, wordt de nieuwe quotumregeling niet ingevoerd.
Ten tweede: het mechanisme verandert fundamenteel. In het nieuwe stelsel vervalt de heffing per niet-ingevulde arbeidsplaats en komt daar de inclusiviteitsopslag op de Aof-premie voor. Artikel 6 van de Wet banenafspraak regelt die:
- de opslag is verschuldigd met ingang van 1 januari van het tweede kalenderjaar na het jaar waarin tot activering is besloten (lid 1) — dus met minstens een jaar aanlooptijd;
- zij is niet verschuldigd door een kleine werkgever in de zin van artikel 36 Wfsv (lid 3);
- zij is evenmin verschuldigd ten aanzien van een uitgeleende werknemer, ten aanzien van werk in een Wsw-dienstbetrekking of beschut werk, en niet over uitkeringen op grond van onder meer de WIA, de WAO, de Ziektewet, de Wet arbeid en zorg en de WW (lid 4);
- zij wordt vastgesteld als “een voor alle takken van bedrijf en beroep gelijk opslagpercentage op het … hoge premiepercentage” (lid 6);
- en voor de vraag of zij voor een bepaalde werknemer niet verschuldigd is, is de situatie op de eerste dag dat die werknemer in het aangiftetijdvak in dienst is bepalend voor het hele tijdvak (lid 8).
Activeren kan bovendien niet stilletjes: artikel 5 eist een ministeriële regeling “in overeenstemming met het gevoelen van de ministerraad”, die gelijktijdig aan beide Kamers wordt overgelegd en niet eerder dan vier weken na die overlegging in werking treedt.
🔍 De omkering die dit voor een werkgever betekent
De oude quotumheffing was een individuele sanctie: je betaalde per arbeidsplaats die je niet had ingevuld, en je kon haar wegnemen door iemand aan te nemen. De inclusiviteitsopslag is een collectieve last: een gelijk opslagpercentage op de hoge Aof-premie voor alle niet-kleine werkgevers in alle bedrijfstakken, ongeacht of jouw bedrijf zelf arbeidsbeperkten in dienst heeft.
Je kunt de opslag dus niet wegnemen door te presteren. Wat je dan wél wint, staat in de definitie van “quotumregeling” in artikel 1: na activering wordt de inclusiviteitsopslag van kracht en wordt het loonkostenvoordeel doelgroep banenafspraak verhoogd met een banenafspraakbonus (art. 2.13 lid 2 Wtl). Stok en wortel tegelijk, maar de stok is collectief en de wortel individueel. Voor een werkgever met personeel verandert daarmee de aard van de beslissing: niet “voorkom ik een boete”, maar “haal ik een premiepost terug”.
⚠️ Presenteer dit als risico, niet als feit. Noch artikel 5 noch artikel 6 is in werking getreden, de hoogte van de opslag en van de bonus moet nog bij ministeriële regeling worden vastgesteld, en de wet bevat zelf een horizonbepaling en een evaluatiebepaling die evenmin in werking zijn. Wat je er nu mee kunt, is één ding: weten dat de activering een aankondiging met minstens een jaar aanlooptijd kent, zodat het geen verrassing in een aangiftetijdvak kan worden.
Wat dit kost en wat een boekhouder hier doet
Onderstaande bedragen zijn indicatief voor Nootdorp en de regio Pijnacker-Nootdorp, en hangen vooral af van het aantal loonstroken en de vraag of er subsidieverantwoording bij hoort.
| Situatie | Indicatie per maand | Aandachtspunten |
|---|---|---|
| ZZP'er of eenmanszaak zonder personeel | € 100 – € 200 | Btw-aangifte, jaarrekening, IB-aangifte |
| Werkgever met 1 – 5 medewerkers | € 225 – € 450 | Loonaangifte, cao-toets, LKV-signalering |
| Werkgever met personeel uit de doelgroep | € 350 – € 700 | Loonkostensubsidie bruto verantwoorden, loonwaardeherziening bewaken |
| Zorg- of onderwijsorganisatie met bv/stichting | € 600 – € 1.300+ | Subsidieverantwoording, publicatiestukken, tussentijdse rapportage |
- De twee regelingen uit elkaar houden en beide vooraf vastleggen: de loonkostensubsidie bij de gemeente, het loonkostenvoordeel in de loonaangifte.
- De registratieperiode periodiek opvragen bij UWV, nu het recht per aangiftetijdvak wordt getoetst en er geen doelgroepverklaring meer is voor de banenafspraak.
- Oude en nieuwe rechten gescheiden administreren, inclusief het bewaren van de oude doelgroepverklaring bij de loonadministratie.
- De loonkostensubsidie bruto boeken en als variabele post begroten, met de loonwaardemeting als onderbouwing in het dossier.
- Rekenmodellen opschonen: een LIV-regel is sinds 1 januari 2025 een bate die niet bestaat.
Asperion
Jouw boekhouder in Nootdorp kan meekijken in Asperion, zodat de loonjournaalpost, de subsidiebaten en de jaarrekening in één dossier samenkomen.
Bekijk Asperion →Boekhouders in de regio Nootdorp
Nootdorp ligt ingeklemd tussen Den Haag, Delft en Zoetermeer, en veel kantoren werken voor de hele Haaglanden-regio. In de directe omgeving zijn Pijnacker (dezelfde gemeente), Den Haag, Delft, Zoetermeer, Rijswijk en Berkel en Rodenrijs al live; voor het provinciebeeld zie boekhouder in Zuid-Holland.
Veelgestelde vragen over een boekhouder in Nootdorp
Wat is het verschil tussen loonkostensubsidie en loonkostenvoordeel?
Het zijn twee verschillende regelingen met twee loketten. De loonkostensubsidie staat in art. 10d Participatiewet, wordt verleend door het college van B&W — voor Nootdorp de gemeente Pijnacker-Nootdorp — en is variabel: zij vult het verschil tussen het minimumloon en de vastgestelde loonwaarde aan, tot ten hoogste 70% van het minimumloon plus vakantiebijslag, vermeerderd met een vergoeding voor werkgeverslasten. Het loonkostenvoordeel staat in de Wet tegemoetkomingen loondomein, loopt via de loonaangifte en is een vast bedrag per verloond uur. Art. 10d lid 9 sluit alleen een tweede subsidie ván het college uit; leg de combinatie vooraf vast bij gemeente en loonaangifte.
Is het loonkostenvoordeel banenafspraak nog beperkt tot drie jaar?
Nee. Art. 2.12 Wtl bepaalde dat het voordeel werd verstrekt over een aaneengesloten periode van drie jaar vanaf de aanvang van de eerste dienstbetrekking. Die zinsnede is per 1 januari 2026 vervangen door “voor de periode waarin de betreffende werknemer in dienstbetrekking staat tot de betreffende werkgever en voor zo lang aan de voorwaarden … wordt voldaan”. Het loonkostenvoordeel doelgroep banenafspraak heeft daarmee geen vervaldatum meer en loopt mee zolang het dienstverband duurt.
Moet ik nog een doelgroepverklaring aanvragen?
Voor het loonkostenvoordeel doelgroep banenafspraak niet meer: art. 2.11 Wtl, dat die eis bevatte, is per 1 januari 2026 vervallen. Het recht volgt nu rechtstreeks uit de registratie in het doelgroepregister, getoetst per aangiftetijdvak. Voor de andere loonkostenvoordelen blijft een doelgroepverklaring wel nodig, en voor rechten die al vóór 1 januari 2026 waren aangevangen schrijft art. 6.2 lid 3 Wtl voor dat je de oude doelgroepverklaring bij de loonadministratie bewaart.
Mijn loonkostensubsidie is gedaald. Mag dat?
Ja, en het is de bedoeling van de regeling. Art. 10d lid 6 Participatiewet laat het college na aanvang van de dienstbetrekking ambtshalve bepalen wanneer de loonwaarde opnieuw wordt vastgesteld, en de subsidie aanpassen als die loonwaarde is gewijzigd. Lid 7 voegt daar een jaarlijkse herziening per 1 januari aan toe in verband met de ontwikkeling van het minimumloon. Begroot de subsidie dus als een variabele bate: gaat je werknemer vooruit, dan stijgt de loonwaarde en daalt de subsidie.
Moet ik de loonkostensubsidie van mijn loonkosten aftrekken?
Nee, boek haar bruto als bate op de resultatenrekening. Salderen met de loonkosten vertekent je brutoloonkosten, je loonsom per fte en elk kengetal dat op de loonsom is gebouwd — onder meer de vrije ruimte van de werkkostenregeling en de grens tussen kleine en grote werkgever voor de Aof-premie.
Bestaat het lage-inkomensvoordeel nog?
Nee. De nota van toelichting bij het inwerkingtredingsbesluit van 3 juli 2025 (Stb. 2025, 178) stelt vast dat een onderdeel van de Wet banenafspraak niet meer in werking hoefde te treden “aangezien het lage-inkomensvoordeel op dit moment al is afgeschaft. Dit is gebeurd met ingang van 1 januari 2025.” Het jeugd-LIV was al eerder afgeschaft. Een loonkostenbegroting met een LIV-regel begroot dus een bate die niet bestaat.
Krijg ik een quotumheffing als ik niemand uit de doelgroep in dienst heb?
Op dit moment niet. De opschorting van de quotumheffing is verlengd tot het moment waarop het nieuwe stelsel van de banenafspraak in werking treedt, en dat is nog niet gebeurd. In het nieuwe stelsel verdwijnt de heffing per niet-ingevulde arbeidsplaats en komt er een inclusiviteitsopslag op de Aof-premie: een voor alle bedrijfstakken gelijk opslagpercentage op het hoge premiepercentage, niet verschuldigd door kleine werkgevers en niet over uitgeleende werknemers of over uitkeringen. Activering vraagt een ministeriële regeling die vier weken bij beide Kamers moet liggen, en de opslag is pas verschuldigd vanaf 1 januari van het tweede kalenderjaar daarna. Presenteer dit dus als risico met aanlooptijd, niet als bestaande last.
Welke groepen zijn er per 2026 bij de doelgroep gekomen?
De toelichting bij Stb. 2025, 178 noemt twee groepen: mensen in de Wajong die duurzaam geen arbeidsvermogen hebben en werken bij een reguliere werkgever, en mensen in de WIA die als volledig en duurzaam arbeidsongeschikt zijn aangemerkt en werken met loondispensatie. Juist bij die groepen gaan werkgevers er vaak van uit dat er geen tegemoetkoming mogelijk is, omdat de uitkering op duurzame arbeidsongeschiktheid is gebaseerd.