Bleiswijk: drie soorten bedrijven, één gemeenschappelijke containerstroom

Bleiswijk is een woonplaats van 11.936 inwoners (2026) in 4.950 huishoudens en telt ongeveer 2.240 bedrijfsvestigingen. De sectorverdeling valt op twee punten uit de toon voor een kern in de Randstad: 9,1 procent land- en tuinbouw (205 vestigingen) en 14 procent nijverheid en energie (320 vestigingen), naast 18 procent handel en horeca, 7,3 procent vervoer, informatie en communicatie, 26 procent zakelijke dienstverlening, 12 procent overheid, onderwijs en zorg en 6,9 procent cultuur, recreatie en overige diensten.

Die land- en tuinbouwvestigingen zijn het Bleiswijkse deel van het Oostland, het glastuinbouwgebied dat over Lansingerland, Pijnacker-Nootdorp, Zuidplas en Waddinxveen ligt. De nijverheid en de logistiek zitten grotendeels op drie bedrijventerreinen: Prisma langs de A12 en de N209, met grootschalige distributiecentra en eigen parkmanagement; De Hoefslag van ongeveer 25 hectare; en Klappolder, ongeveer 40 hectare dat de gemeente wil transformeren. In de regionale afspraken over nieuwe bedrijfsruimte wordt daarbij uitdrukkelijk gekeken naar het omzetten van verouderd glastuinbouwgebied.

Een teler, een productiebedrijf en een distributiecentrum lijken fiscaal weinig op elkaar, maar ze hebben hier één ding gemeen: er verlaat veel gewicht het terrein dat niemand koopt. Plantenresten, substraat en landbouwfolie bij de teler. Snijafval, verpakkingshout en restmateriaal bij de maakbedrijven. Karton, krimpfolie, pallets en retourgoederen bij de distributie. Bij elkaar zijn dat honderden tonnen per jaar, en die tonnen zijn de grondslag van een rijksbelasting.

Die belasting staat vrijwel nooit in je eigen aangifte. Ze zit in het poorttarief van je afvalverwerker, verpakt in een prijs per container of per ton. Juist daardoor wordt zij zelden bestuurd. En er is één situatie waarin je haar niet betaalt maar verschuldigd bent — met een aangifteplicht, een vergunning en een termijn die maar vier weken duurt.

In het kort

  • Het tarief is € 40,85 per 1.000 kg in 2026 (2025: € 39,70; 2019: € 32,12). Eén tarief voor storten, voor verbranden en voor het overbrengen van afval naar het buitenland.
  • Belastingplichtig is de houder van de inrichting — de stortplaats of de verbrandingsinstallatie. Als aanbieder betaal je de belasting wel, maar via een factuur, niet via een aangifte.
  • ‘Verwijderen’ betekent in deze wet alleen storten en verbranden. Wat wordt hergebruikt, gerecycled, gecomposteerd of vergist, valt buiten de heffing. Scheiden is dus ook een fiscale keuze.
  • Hetzelfde afval kan € 40,85 of nihil kosten — dat hangt af van de omgevingsvergunning van de installatie waarin het verbrand wordt, niet van jouw afval.
  • Exporteer je zelf, dan ben jíj de belastingplichtige. Met een aangifte, een beschikking over het gewicht en een verklaring die je bij de buitenlandse verwerker moet ophalen.

Wie betaalt de afvalstoffenbelasting — en wie is haar verschuldigd?

De afvalstoffenbelasting staat in hoofdstuk IV van de Wet belastingen op milieugrondslag. Artikel 23 lid 1 noemt drie momenten waarop zij wordt geheven:

  • a. de afgifte ter verwijdering van afvalstoffen aan een inrichting;
  • b. de verwijdering van afvalstoffen binnen de inrichting waarin deze zijn ontstaan;
  • c. de overbrenging van afvalstoffen uit Nederland om deze buiten Nederland te verwijderen of te laten verwijderen met toepassing van een ingevolge de EVOA bij beschikking verleende toestemming tot overbrenging.

Artikel 24 wijst vervolgens aan van wie wordt geheven: bij a en b van de houder van de inrichting, bij c van de kennisgever aan wie de toestemming is verleend. En ‘inrichting’ is in artikel 22 lid 1 onderdeel f nauw omschreven: een terrein in Nederland waar op grond van een of meer omgevingsvergunningen voor een milieubelastende activiteit afvalstoffen mogen worden verwijderd.

Daar zit meteen de eerste conclusie in. Een glastuinbouwbedrijf op de Hoefweg, een machinefabriek op De Hoefslag of een distributiecentrum op Prisma is geen inrichting in de zin van deze wet, hoeveel afval er ook vandaan komt. Je bent dus geen belastingplichtige, je doet geen aangifte afvalstoffenbelasting, en je krijgt er geen aanslag voor. Wat je wel krijgt, is een factuur van je afvalverwerker waarin de belasting is verwerkt — soms als aparte regel, vaker als onderdeel van een tarief per ton of per lediging.

Dat verschil is niet cosmetisch. Omdat de verwerker de belasting zélf verschuldigd is, is zij voor hem een kostenelement van zijn eigen prestatie. Er is dus geen doorlopende post: het doorbelaste bedrag hoort tot de vergoeding voor zijn dienst, en over die hele vergoeding is btw verschuldigd. Dezelfde systematiek als bij de vrachtwagenheffing in het wegvervoer en bij de doorbelaste energiebelasting. Wie hoopt de belasting ‘buiten de btw’ te kunnen doorschuiven naar een huurder of een opdrachtgever, zit ernaast.

€ 40,85 of nihil: het tarief hangt aan de vergunning van de ander

Artikel 28 lid 1 kent vier onderdelen, en in 2026 staan drie ervan op hetzelfde bedrag:

  • a. storten — € 40,85 per 1.000 kilogram
  • b. verbranden, in andere gevallen dan onder c — € 40,85 per 1.000 kilogram
  • c. verbranden in een installatie waarin volgens de voorschriften of de omgevingsvergunning géén huishoudelijke afvalstoffen, gemengde bedrijfsafvalstoffen en gemengd sorteerresidu mogen worden verbrand — nihil
  • d. overbrenging van afvalstoffen (export) — € 40,85 per 1.000 kilogram

Onderdeel c is het scherpste punt van deze hele belasting. Het tarief hangt niet af van wát je aanbiedt, maar van de omgevingsvergunning van de installatie waarin het terechtkomt. Gaat een monostroom naar een installatie die geen huishoudelijk of gemengd bedrijfsafval mág verbranden, dan is het tarief nul. Gaat diezelfde stroom, bijvoorbeeld omdat hij vervuild is geraakt, naar een gewone afvalverbrandingsinstallatie, dan is het € 40,85 per ton. Dezelfde ton, twee uitkomsten, en de beslissende omstandigheid staat in een document dat een ander bezit.

Het tarief beweegt bovendien stevig. Het stond in 2019 op € 32,12 en is sindsdien via € 33,58 (2022), € 35,70 (2023), € 39,23 (2024) en € 39,70 (2025) op € 40,85 uitgekomen: ruim 27 procent in zeven jaar. ⚠ Neem het bedrag daarom nooit over uit een oude begroting of uit een offerte van vorig jaar — het wordt periodiek bijgesteld, en in de wet staan al toekomstige wijzigingen aangekondigd.

Verwijderen is in deze wet maar twee dingen

De tweede sleutel zit in de begripsbepaling. Artikel 22 lid 1 onderdeel c omschrijft ‘verwijderen van afvalstoffen’ als precies twee handelingen: het storten op een stortplaats waar op grond van een omgevingsvergunning afval mag worden gestort (of een vergelijkbare stortplaats buiten Nederland), en het verbranden in een afvalverbrandings- of afvalmeeverbrandingsinstallatie waarin huishoudelijke afvalstoffen, gemengde bedrijfsafvalstoffen of gemengd sorteerresidu mogen worden verbrand.

Alles wat daar niet onder valt, valt buiten de heffing. Nuttige toepassing — het begrip komt uit de Wet milieubeheer — is geen verwijdering. Hergebruik, materiaalrecycling, composteren en vergisten zijn dat dus ook niet. Voor een teler in Bleiswijk is dat geen theoretisch punt:

  • Plantaardig restafval dat als aparte stroom naar een composteerder of vergister gaat, is geen verwijdering. Hetzelfde materiaal dat in de perscontainer met gemengd bedrijfsafval belandt, gaat naar de AVI en draagt het volle tarief.
  • Substraat, folie en tray die gescheiden worden aangeboden en als materiaal worden ingezet, blijven buiten de heffing. Vervuild of gemengd aangeboden, niet.
  • Karton, krimpfolie en hout uit een distributiecentrum zijn in gescheiden vorm grondstof met een opbrengst; in gemengde vorm een kostenpost met belasting erin.

Daarmee is afval scheiden op een tuinbouw- of logistieklocatie niet alleen een milieukeuze en niet alleen een kwestie van poorttarieven, maar ook een fiscale. En omgekeerd: vermenging is het duurste dat er met een afvalstroom kan gebeuren, omdat het de stroom in de belaste categorie duwt. Wie de containerkosten per stroom niet apart in het grootboek heeft staan, ziet dat effect nooit.

Let op bij ingevoerd afval: vermenging maakt de uitzondering stuk

Artikel 23 lid 1 onderdeel c zondert afval uit dat volgens de boeken en bescheiden naar Nederland is overgebracht in de zin van de EVOA. Maar lid 3 bepaalt dat die uitzondering niet geldt voor afvalstoffen die in Nederland zijn ontstaan of die zijn vermengd met afval dat in Nederland is ontstaan. Eén vracht Nederlands materiaal op een buitenlandse partij, en de vrijstelling voor het geheel is weg. De vastlegging per partij is hier dus de belasting.

De fictie in lid 2 en de in-uitmethode van artikel 27

Voor de verwerker werkt de heffing met een fictie. Artikel 23 lid 2 luidt: “De aan een inrichting afgegeven afvalstoffen en de uit Nederland overgebrachte afvalstoffen worden geacht alle ter verwijdering te zijn afgegeven, onderscheidenlijk overgebracht.” Alles wat de poort in gaat, geldt dus als aangeboden voor storten of verbranden — ook het deel dat er als grondstof weer uit gaat.

Daar staat artikel 27 tegenover. Op de verschuldigde belasting komt in mindering de belasting op stoffen, preparaten of voorwerpen die de inrichting al dan niet na nuttige toepassing hebben verlaten — met uitzondering van percolaat, stortgas en wat na verbranding via de schoorsteen naar buiten gaat. Maar lid 2 hangt daar twee harde voorwaarden aan, en die gelden alleen voor zover uit boeken en bescheiden blijkt:

  • dat het materiaal nooit in het voor stort bestemde deel van de inrichting op of in de bodem is gebracht, én zich niet langer dan drie jaar binnen de inrichting heeft bevonden;
  • hoeveel belasting er over dat materiaal is geheven.

Die driejaarstermijn is de klassieke valkuil. Een partij die op het terrein blijft liggen omdat er geen afzet voor is, verliest na drie jaar definitief het recht op de vermindering — en de administratie is de enige plek waar die klok loopt. Voor een sorteer- of recyclingbedrijf is dat geen detail maar een voorraadbeheersvraagstuk met een fiscale deadline.

Voor gemengde stromen biedt lid 3 een uitweg: is bij de afgifte van een afzonderlijke, duidelijk herkenbare afvalstroom bekend dat die niet uitsluitend bestaat uit voor verwijdering bestemd afval, dan kan de inspecteur op schriftelijk verzoek toestaan dat met een verhoudingsgetal wordt gerekend. Dat getal wordt gebaseerd op de gegevens uit het voorafgaande tijdvak, en na afloop van het kalenderjaar volgt herrekening. De eisen voor het gebruik ervan worden in de vergunning van de inspecteur opgenomen. Artikel 27a doet iets vergelijkbaars voor materiaal dat in de inrichting in zo’n staat is gebracht dat het niet langer als afvalstof geldt — met de eis van een erkende kwaliteitsverklaring of partijkeuring in het kader van het Besluit bodemkwaliteit.

Als je zelf exporteert, bén je de belastingplichtige

Route c van artikel 23 is de enige waarin een gewoon bedrijf zelf in de heffing terechtkomt. Breng je afval met een vergunning van de Inspectie Leefomgeving en Transport naar het buitenland om het daar te laten verwijderen, dan ben je als kennisgever de belastingplichtige. Dat brengt een eigen set verplichtingen mee, met termijnen die zich niet melden:

  • Het gewicht komt uit een beschikking, niet uit je eigen weegbon. Artikel 25 lid 3 bepaalt dat het gewicht — en zo nodig de wijze van verwerking in het buitenland — blijkt uit een beschikking van de minister van Infrastructuur en Waterstaat.
  • Vier weken. Artikel 25a lid 2: de aanvraag voor die beschikking dient de kennisgever in binnen vier weken nadat de verklaring, bedoeld in artikel 16 onderdeel e EVOA, is ontvangen dan wel ontvangen had moeten zijn. Te laat, en de beschikking wordt ambtshalve afgegeven (lid 4).
  • Onverwijld melden. Constateer je dat gegevens in de aanvraag onjuist of onvolledig zijn, dan meld je dat onverwijld. Bij overtreding van de administratieregels kan de minister een last onder dwangsom opleggen (lid 9).
  • Het moment van verschuldigdheid ligt laat. Artikel 26 onderdeel c: de belasting wordt verschuldigd zodra de geldigheidsduur van de toestemming is verlopen én zes kalendermaanden zijn verstreken sinds de maand waarin de EVOA-verklaring is of had moeten zijn ontvangen. Tussen de vracht en de aangifte kan dus ruim een jaar zitten — een verplichting die in de tussentijd op de balans hoort.
  • Een verklaring die je bij de ander moet halen. Wordt het afval niet volledig gestort of verbrand in een installatie waarin gemengde afvalstoffen mógen worden verbrand, dan heb je volgens de Belastingdienst een verklaring nodig van het bedrijf dat het heeft ontvangen, waaruit blijkt welke stoffen zijn gestort of verbrand én dat het om zo’n installatie gaat. Je Nederlandse belastingbedrag hangt dus aan een document uit het buitenland, achteraf.
  • Geen vestiging in Nederland? Dan stelt de kennisgever op grond van artikel 24a een fiscaal vertegenwoordiger aan, die daarvoor een vergunning van de inspecteur moet hebben.

Daarbij helpt artikel 28 lid 2: bij export wordt over de hele periode van overbrenging het laagste tarief toegepast dat in die periode op enig moment gold. En artikel 25 lid 2 voorkomt overbelasting: is het afval in het buitenland zo verwerkt dat bij een vergelijkbare verwerking in Nederland een lager bedrag verschuldigd zou zijn, dan geldt dat lagere bedrag. Over de EVOA-kant van zo’n transport — kennisgeving, registratie en de digitale route via DIWASS — staat meer op de pagina over de schrootstroom in het metaalbedrijf.

Drie vrijstellingen, en één die verdwijnt

De wet kent voor deze belasting een korte, gesloten lijst vrijstellingen:

  • Baggerspecie (artikel 29). Wordt zij afgegeven aan een inrichting waar volgens de omgevingsvergunning ook ander afval mag worden gestort, dan legt de aanbieder een verklaring over waaruit blijkt dat het baggerspecie is; die verklaring komt van de minister van Infrastructuur en Waterstaat.
  • Zuiveringsslib dat binnen de inrichting wordt verbrand (artikel 29a). ⚠ Deze vrijstelling vervalt per 1 januari 2027. Wie er nu op rekent, moet voor het komende boekjaar opnieuw calculeren.
  • Afzonderlijk aangeboden asbest en asbesthoudende producten die als dakbedekking zijn toegepast (artikel 29b). Let op het woord afzonderlijk: gemengd aangeboden valt de vrijstelling weg.

Daarnaast bestaat er een teruggaafregeling in verband met milieurisico’s: provincies en gemeenten die afval van derden moeten verwijderen vanwege milieurisico’s kunnen op schriftelijk verzoek teruggaaf krijgen van de belasting die de houder van de inrichting in rekening heeft gebracht. Voor gewone ondernemingen is die route niet bedoeld.

Hoe dit in je cijfers landt

De afvalstoffenbelasting verschijnt bij een teler, fabrikant of distributeur nergens als belastingpost. Zij zit in de post ‘afvalverwerking’ of zelfs in ‘huisvestingskosten’. Vier praktische consequenties:

  • Boek per stroom, niet per leverancier. Eén grootboekrekening voor de hele afvalverwerker maakt het onmogelijk te zien wat een gemengde container kost ten opzichte van een monostroom. Een teler die plantaardig restafval, folie, substraat en restafval elk apart voert, kan het effect van scheiden ook echt zien. Dat is dezelfde gedachte als het materiaalrendement in het metaalbedrijf.
  • Reken met bruto tarieven in je calculatie. Een poorttarief per ton is inclusief een rijksbelasting die in zeven jaar 27 procent is gestegen. In een meerjarige leveringsafspraak zonder indexatieclausule is dat een risico dat je zelf draagt — hetzelfde patroon als bij de vrachtwagenheffing in het wegvervoer.
  • Doorbelasting volgt de hoofdprestatie. Belast je afvalkosten door aan een huurder, een onderhuurder van een kas of een opdrachtgever, dan is dat geen doorlopende post maar onderdeel van je eigen vergoeding, met het btw-tarief van die prestatie. Het verschil tussen een doorlopende post en eigen inkoop staat uitgewerkt op de pagina over de uitvaartbranche.
  • Bewaartermijnen lopen niet gelijk. Naast de fiscale bewaarplicht van zeven jaar gelden er eigen milieuadministratieve termijnen voor afvalstromen. Neem de langste, en bewaar de weegbonnen, afvalstroomnummers en verwerkingsverklaringen bij elkaar — niet in de map van de operatie en in de map van de boekhouding tegelijk.
Aanbevolen boekhoudpakket

Asperion als boekhoudpakket voor een bedrijf met grote afvalstromen

Bij afvalstromen is het bewijs de weegbon en de verwerkingsverklaring, niet de factuurregel. Wie die stukken aan de boeking hangt in plaats van in een aparte map, kan achteraf per stroom en per jaar aantonen wat er is aangeboden en hoe het is verwerkt. Asperion is een online boekhoudpakket waarin jij en je boekhouder tegelijk in dezelfde administratie werken, met documenten bij de boekingen en kostenplaatsen per stroom of per locatie.

Bekijk Asperion →

Wat dit betekent voor het kiezen van een boekhouder in Bleiswijk

Voor een tuinbouw-, productie- of logistiekbedrijf in Bleiswijk zijn er drie dingen die een kantoor concreet moet kunnen. Ten eerste: de kostenstructuur openleggen. Afvalverwerking als één post is voor een bedrijf met honderden tonnen per jaar te grof; per stroom boeken maakt een besparing pas zichtbaar en onderhandelbaar. Ten tweede: de uitzondering herkennen. Zodra er afval de grens over gaat, verschuift de belastingplicht naar jou, met een aangifte, een beschikking en een termijn van vier weken die in geen enkel boekhoudpakket automatisch afgaat. Ten derde: het dossier organiseren — weegbonnen, afvalstroomnummers en verwerkingsverklaringen als onderdeel van de administratie, niet als operationele papieren.

Vraag bij een kennismakingsgesprek dus niet alleen naar het tarief, maar naar ervaring met glastuinbouw, met productiebedrijven en met de milieuadministratie die daarbij hoort. In het Oostland zitten kantoren die vooral zzp’ers en kleine dienstverleners bedienen; voor een bedrijf waarvan de kostprijs deels uit tonnen bestaat, is dat een ander vak.

Boekhouder zoeken in Bleiswijk en omgeving

Bleiswijk ligt op het punt waar Rotterdam, Zoetermeer en Gouda elkaar raken, en veel kantoren bedienen de hele Oostland- en A12-regio. Kijk daarom niet alleen in de plaats zelf:

Berkel en Rodenrijs Pijnacker Zoetermeer Waddinxveen Nieuwerkerk aan den IJssel Gouda Bodegraven Capelle aan den IJssel Bergschenhoek — binnenkort

Verdiepende pagina’s die bij dit onderwerp horen: de schrootstroom, de verleggingsregeling voor afval en de EVOA-administratie, de energiebelastingstaffel en doorbelaste energie, de vrachtwagenheffing en doorbelasting in het vervoer, doorlopende post versus eigen inkoop, de fiscale waardering van voorraad en afschrijving, investeringsaftrek en voorzieningen. Voor de glastuinbouwkant: aardwarmte, energiebelasting en de CO₂-heffing en de veilingafrekening. Voor een fout in een eerdere aangifte: de suppletie en haar termijnen.

Veelgestelde vragen over een boekhouder in Bleiswijk

Moet ik als ondernemer in Bleiswijk zelf afvalstoffenbelasting aangeven?

In de regel niet. De belasting wordt op grond van artikel 24 van de Wet belastingen op milieugrondslag geheven van de houder van de inrichting — de stortplaats of de afvalverbrandingsinstallatie. Uw bedrijfsterrein is geen inrichting in de zin van die wet, ook niet bij grote afvalstromen. U betaalt de belasting dus via het tarief van uw afvalverwerker en niet via een eigen aangifte. De uitzondering is export: brengt u afval met een ILT-vergunning naar het buitenland om het daar te laten verwijderen, dan bent u als kennisgever zelf de belastingplichtige.

Hoe hoog is de afvalstoffenbelasting in 2026?

Het tarief bedraagt in 2026 € 40,85 per 1.000 kilogram. Dat ene tarief geldt voor storten, voor verbranden en voor het overbrengen van afval naar het buitenland. In 2025 was het € 39,70, in 2024 € 39,23 en in 2019 € 32,12 — ruim 27 procent stijging in zeven jaar. Het tarief wordt periodiek bijgesteld, dus neem het niet over uit een oude begroting of een offerte van vorig jaar.

Betaal ik afvalstoffenbelasting over afval dat wordt gerecycled?

Nee. De wet heft alleen over verwijdering, en artikel 22 lid 1 onderdeel c omschrijft verwijderen als uitsluitend storten op een stortplaats of verbranden in een installatie waarin huishoudelijke afvalstoffen, gemengde bedrijfsafvalstoffen of gemengd sorteerresidu mogen worden verbrand. Nuttige toepassing, materiaalrecycling, composteren en vergisten vallen daar niet onder. Het scheiden van uw stromen is daarmee ook een fiscale keuze en niet alleen een milieukeuze: vermengd afval schuift naar de belaste categorie.

Waarom kost dezelfde ton afval de ene keer € 40,85 en de andere keer niets?

Omdat het tarief aan de vergunning van de verwerkende installatie hangt en niet aan uw afval. Artikel 28 lid 1 onderdeel c stelt het tarief op nihil voor verbranding in een installatie waarin volgens de voorschriften of de omgevingsvergunning géén huishoudelijke afvalstoffen, gemengde bedrijfsafvalstoffen en gemengd sorteerresidu mogen worden verbrand. Gaat een monostroom naar zo'n installatie, dan is het tarief nul; gaat dezelfde stroom vervuild naar een gewone afvalverbrandingsinstallatie, dan geldt het volle tarief.

Is de doorbelaste afvalstoffenbelasting een doorlopende post?

Nee. Een doorlopende post veronderstelt dat er wordt betaald in naam van en voor rekening van de afnemer, maar de afvalverwerker is de belasting zélf verschuldigd. De belasting is voor hem dus een kostenelement van zijn eigen prestatie: het doorbelaste bedrag hoort tot de vergoeding en over die hele vergoeding is btw verschuldigd. Datzelfde geldt wanneer u afvalkosten doorbelast aan een huurder of opdrachtgever — dan volgt de doorbelasting het btw-tarief van uw eigen hoofdprestatie.

Wat is de driejaarstermijn bij de vermindering van artikel 27?

Een verwerker mag de belasting over materiaal dat de inrichting weer heeft verlaten in mindering brengen, maar alleen voor zover uit boeken en bescheiden blijkt dat dat materiaal nooit in het voor stort bestemde deel op of in de bodem is gebracht en zich niet langer dan drie jaar binnen de inrichting heeft bevonden, plus hoeveel belasting erover is geheven. Blijft een partij langer dan drie jaar liggen omdat er geen afzet voor is, dan vervalt het recht op de vermindering definitief. De administratie is de enige plek waar die klok loopt.

Welke termijn geldt als ik afval naar het buitenland breng?

Twee termijnen, en de eerste is kort. De kennisgever dient de aanvraag voor de gewichtsbeschikking in binnen vier weken nadat de verklaring van artikel 16 onderdeel e EVOA is ontvangen of ontvangen had moeten zijn; bij te late aanvraag wordt de beschikking ambtshalve afgegeven. De belasting zelf wordt verschuldigd wanneer de geldigheidsduur van de toestemming is verlopen én zes kalendermaanden zijn verstreken sinds de maand van die verklaring. Tussen de vracht en de aangifte kan dus ruim een jaar zitten; de verplichting hoort in de tussentijd op de balans.

Bestaan er vrijstellingen van afvalstoffenbelasting?

Ja, maar het zijn er weinig. Vrijgesteld zijn baggerspecie (artikel 29, met een verklaring van de minister van Infrastructuur en Waterstaat als zij naar een inrichting gaat waar ook ander afval mag worden gestort), zuiveringsslib dat binnen de inrichting wordt verbrand (artikel 29a) en afzonderlijk aangeboden asbest en asbesthoudende producten die als dakbedekking zijn gebruikt (artikel 29b). Let op: de vrijstelling voor zuiveringsslib vervalt per 1 januari 2027, en bij asbest is het woord ‘afzonderlijk’ beslissend.