Bij de meeste ondernemingen is de omzet wat je met je klant afspreekt. Bij een woningverhuurder is dat sinds 1 juli 2024 niet meer zo: het puntenaantal van de woning bepaalt wat je maximaal mag vragen. En het deel dat je wél vrij afspreekt — de servicekosten — is helemaal geen omzet, maar een voorschot dat pas vaststaat als de jaarafrekening er ligt.
Een vastgoedbelegger die zijn administratie laat doen door een boekhouder zonder sectorkennis, krijgt meestal een keurige exploitatieopstelling: huuropbrengsten, hypotheekrente, onderhoud, verzekering, afschrijving. Netjes, en op drie punten misleidend.
Het eerste punt is dat de huuropbrengst van een woning sinds 1 juli 2024 niet meer vrij is. De Wet betaalbare huur heeft het woningwaarderingsstelsel dwingend gemaakt: het is verboden woonruimte te verhuren tegen een hogere prijs dan de maximale huurprijs volgens dat stelsel, tenzij de woning in de vrije sector valt. Het tweede punt is dat het servicekostenvoorschot in die opstelling vaak gewoon bij de omzet staat, terwijl het een schuld is tot de jaarafrekening. En het derde is dat de waarborgsom als werkkapitaal wordt behandeld, terwijl de wet er een vervaldatum van veertien dagen op heeft gezet.
Deze pagina gaat over die drie dingen. De fiscale vraag waar de meeste beleggers mee beginnen — box 3 of box 1, overdrachtsbelasting, afschrijven tot de bodemwaarde, de vastgoed-bv — is minstens zo belangrijk, maar staat elders op deze site volledig uitgewerkt. Voor de boxgrens, de tegenbewijsregeling en de tarieven in de overdrachtsbelasting: zie de particuliere vastgoedbelegger in Huizen. Voor afschrijving, componenten en de bodemwaarde: Zeewolde.
Sinds de Wet betaalbare huur kent de woningmarkt drie sectoren in plaats van twee. In welke een woning valt, hangt van twee dingen af: het aantal punten volgens het woningwaarderingsstelsel, en wanneer het huurcontract is afgesloten. De Huurcommissie is daar uitdrukkelijk over: het gaat om de datum van ondertekenen, en het maakt niet uit wanneer de huur precies ingaat.
De bijbehorende bedragen worden jaarlijks geïndexeerd. De grenzen van 1 januari 2025 zijn per 1 januari 2026 aangepast aan de inflatie van juli 2024 tot juli 2025, 3,65 procent. Daarmee ligt de bovengrens van de sociale huur in 2026 op € 932,93 (bij 143 punten) en de bovengrens van het middensegment — tevens de liberalisatiegrens voor zelfstandige woningen — op € 1.228,07 (bij 186 punten).
Een huurcontract dat op of na 1 januari 2026 begint, valt onder gereguleerde middenhuur als de huurprijs hoger is dan € 932,93 bij ten minste 144 punten, en de woning maximaal 186 punten heeft en/of een huur die niet boven € 1.228,07 uitkomt.
De beginhuurprijs bepaalt of een contract geliberaliseerd is — niet de huidige huurprijs. Dat is de huurprijs die gold op de ingangsdatum van het contract. Voor een portefeuille die in de loop van vijftien jaar is opgebouwd betekent dat: je kunt de sector van een woning niet aflezen aan wat de huurder vandaag betaalt. Je moet per contract terug naar de begindatum en de toen geldende grens. Leg dat één keer goed vast in je huuradministratie, want het is de basis onder elke huurverhoging die je daarna doorvoert.
Om aan te tonen dat de huurprijs redelijk is, moet een verhuurder sinds 1 januari 2025 bij elk nieuw huurcontract een puntentelling van de woning voegen. Die maak je met de Huurprijscheck van de Huurcommissie; het resultaat is te downloaden als pdf en gaat als bijlage mee met het contract.
Administratief is dat een klein ding met grote gevolgen. De puntentelling is het bewijsstuk waarmee je jaren later aantoont dat de aanvangshuur klopte. Wie hem niet bewaart, staat bij een procedure met lege handen — en de telling achteraf reconstrueren is lastig, omdat het energielabel, de WOZ-waarde en de voorzieningen inmiddels veranderd kunnen zijn. Bewaar de pdf bij het huurcontract in het dossier van die woning, niet los in een map met bijlagen.
In het gemoderniseerde stelsel tellen de WOZ-waarde, de buitenruimte en het energielabel anders mee dan vroeger. Een laag energielabel levert bij een zelfstandige woning zelfs minpunten op — de zogenoemde tochtkorting. En de WOZ-waarden die in het stelsel worden gebruikt, zijn per 1 januari 2026 aangepast aan de gemiddelde stijging van de eigenwoningwaarde tussen 1 januari 2024 en 1 januari 2025: landelijk 10,6 procent.
Dat is contra-intuïtief voor wie gewend is de WOZ-beschikking alleen als kostenpost te zien. Een hogere WOZ-waarde betekent inderdaad meer OZB, en in een bv loopt de afschrijving eerder tegen de bodemwaarde aan — die sinds 2024 ook voor de IB-ondernemer gelijk is aan de volle WOZ-waarde (zie Zeewolde). Maar diezelfde hogere WOZ-waarde levert in het woningwaarderingsstelsel meer punten op, en daarmee een hogere toegestane huur.
Bezwaar maken tegen een WOZ-beschikking is voor een verhuurder dus geen automatisme meer maar een rekensom met twee kanten. Maak die som per woning, en maak hem binnen de bezwaartermijn van zes weken — daarna ligt de waarde voor dat jaar vast.
De maximale jaarlijkse huurverhoging wordt per sector op een andere grondslag berekend. Voor 2026 levert dat een uitkomst op die veel verhuurders niet verwachten.
Het opvallende resultaat: in 2026 mag de gereguleerde middenhuur harder omhoog dan de vrije sector, omdat de lonen sneller stegen dan de prijzen en de twee sectoren een verschillende formule volgen. Wie zijn meerjarenbegroting op één indexatiepercentage voor de hele portefeuille heeft gebouwd, rekent dus aan beide kanten mis.
Drie praktijkpunten die in de administratie vastliggen of juist niet:
Hier zit de kern van deze pagina. Naast de kale huur ontvangt vrijwel elke verhuurder maandelijks een voorschot voor servicekosten en nutsvoorzieningen. Dat voorschot is geen vergoeding voor een prestatie die je hebt verricht, maar een betaling vooruit op kosten die je namens de huurder gaat maken. Tot de jaarafrekening is het daarom een vooruitontvangen bedrag op de balans, niet een opbrengst in de winst-en-verliesrekening.
Dat klinkt als een boekingsdetail. Het is het niet, om drie redenen die allemaal in de wet staan.
Artikel 7:259 lid 2 BW bepaalt dat de verhuurder de huurder elk jaar, “uiterlijk zes maanden na het verstrijken van een kalenderjaar”, een “naar de soort uitgesplitst overzicht” verstrekt van de in dat kalenderjaar in rekening gebrachte kosten voor nutsvoorzieningen met een individuele meter en servicekosten, “met vermelding van de wijze van berekening daarvan”. De deadline voor het kalenderjaar 2026 is dus 1 juli 2027.
Twee dingen die daarbij worden onderschat. Eindigt de huurovereenkomst in de loop van het jaar, dan heeft het overzicht op grond van lid 3 betrekking op het tot dat moment verstreken deel van het kalenderjaar — je kunt de afrekening van een vertrokken huurder dus niet tot volgend jaar laten liggen. En op grond van lid 4 moet je de huurder op zijn verzoek “inzage” geven “in de aan het overzicht ten grondslag liggende boeken en andere bescheiden of van afschriften daarvan”.
Dat laatste is een administratie-eis die zelden wordt ingecalculeerd: je servicekostenadministratie moet op verzoek aan een huurder presentabel zijn. Een map met facturen waar ook de kosten van andere panden en je eigen onderhoud doorheen lopen, voldoet daar niet aan. In de praktijk betekent het een aparte kostenplaats per complex, met de verdeelsleutel gedocumenteerd.
Artikel 7:260 lid 2 BW bepaalt dat een verzoek aan de Huurcommissie over de betalingsverplichting betrekking heeft op niet meer dan één tijdvak van ten hoogste twaalf maanden per kostensoort, en kan worden gedaan “tot uiterlijk vierentwintig maanden nadat de in artikel 259 lid 2 genoemde termijn voor het verstrekken van het overzicht door de verhuurder is verstreken”.
Reken het door voor kalenderjaar 2026: het overzicht moet er uiterlijk 1 juli 2027 liggen, en de huurder kan tot 1 juli 2029 een verzoek indienen. Een servicekostenafrekening staat dus nog bijna drieënhalf jaar na het begin van het kostenjaar ter discussie.
Voor de jaarrekening betekent dat: het resultaat op servicekosten is geen afgeronde post zodra de afrekening verstuurd is. Bij een portefeuille waarin structureel een overschot op de voorschotten wordt behaald, hoort de vraag gesteld te worden of dat overschot wel realiseerbaar is — en bij een lopend geschil hoort er een verplichting op de balans, geen voetnoot.
Dit is de bepaling die in de praktijk het meest kost en het minst bekend is. Artikel 7:261 lid 1 BW staat verhoging van het voorschotbedrag voor nutsvoorzieningen met een individuele meter alleen toe op twee momenten, waarvan het tweede luidt: met ingang van de dag volgend op de betalingstermijn “waarin het laatste overzicht, bedoeld in artikel 259, aan de huurder is verstrekt met dien verstande dat elk overzicht slechts eenmaal tot een verhoging mag leiden”.
Met andere woorden: de jaarafrekening is je toegangsbewijs tot een hoger voorschot. Wie hem niet verstuurt, zit vast aan het oude voorschot terwijl de energieprijzen doorlopen — en financiert het verschil zelf voor, per woning, per maand. Bij een complex met dertig huurders en een voorschot dat € 40 per maand te laag staat, is dat € 14.400 per jaar aan werkkapitaal dat je pas bij de volgende afrekening terugziet.
Wijzig je de geleverde zaken of diensten voor een groep huurders tegelijk, dan geldt bovendien lid 2: de huurder is aan de wijziging en het bijbehorende nieuwe voorschot gebonden als het gaat om zaken of diensten die alleen aan een aantal huurders gezamenlijk geleverd kunnen worden én ten minste 70 procent van die huurders ermee heeft ingestemd. Een huurder die niet instemde, kan binnen acht weken na de schriftelijke kennisgeving daarover de rechter inschakelen.
Tot nu toe was een ontbrekende of onjuiste afrekening vooral vervelend. Als het tot een procedure kwam, stelde de Huurcommissie de betalingsverplichting van de huurder zelf vast op basis van de onderliggende facturen die de verhuurder aanleverde. Zij nam de afrekening feitelijk over. Het resultaat kon tegenvallen, maar de kosten die je werkelijk had gemaakt, kwamen in beeld.
Met de Wet modernisering servicekosten verdwijnt dat vangnet. Als de verhuurder geen of een onjuiste afrekening verstrekt, neemt de Huurcommissie die taak niet meer over. Zij stelt de jaarrekening dan vast op basis van wettelijke normbedragen, en in dat geval kunnen de servicekosten worden vastgesteld op een laag bedrag “of zelfs op € 0,00”. Die grondslag staat al in artikel 7:259 lid 1 BW: bij gebreke van overeenstemming beloopt de betalingsverplichting voor servicekosten “het bedrag dat bij ministeriële regeling is vastgesteld”.
Dat is de omslag. Het niet tijdig opstellen van de jaarafrekening is daarmee geen administratieve slordigheid meer maar een risico op volledig omzetverlies over die post — met de complete voorschotstroom van dat jaar als terug te betalen schuld. De servicekostenadministratie gaat van bijzaak naar het document waar de opbrengst op staat of valt. Voor een portefeuillehouder die de afrekening traditioneel “er nog even bij doet” in het najaar, is dat de belangrijkste wijziging in jaren.
Tegelijk krijgt de Huurcommissie meer te toetsen. Het onderscheid tussen nutsvoorzieningen met een individuele meter en overige servicekosten vervalt, waardoor zij voortaan alle kostenposten uit het voorschot kan beoordelen in plaats van alleen de bemeterde nutsvoorzieningen. En de drempel voor een collectief verzoek gaat omlaag: de eis dat minimaal 50 procent van de huurders van een wooncomplex meedoet vervalt, net als de eis van een complex van ten minste 25 wooneenheden en het minimumbedrag van € 36 voor een collectieve zaak over de jaarafrekening. De Huurcommissie stelt daarvoor een digitaal formulier beschikbaar.
De kern van de nieuwe regels is een limitatieve lijst. Alleen de zaken en diensten die in het Besluit servicekosten staan, mogen als servicekosten worden doorberekend. Het gewijzigde besluit is ondertekend op 11 maart 2026 en uitgegeven op 1 april 2026 (Staatsblad 2026, 70) en kent acht categorieën:
De oude paragrafen Huisvuil, Elektronische apparatuur en Gemeenschappelijke ruimten komen te vervallen; hun inhoud is grotendeels ondergebracht in de overgebleven categorieën. Onder “administratiekosten” vallen uitdrukkelijk de kosten van het opstellen van het overzicht van artikel 7:259 lid 2 en van de toedeling van het verbruik aan de individuele huurders — het werk van je boekhouder aan de servicekostenafrekening is dus zelf een doorbelastbare post, mits je hem als zodanig begroot en verantwoordt.
De toelichting bij het besluit is scherp over wat er buiten valt. Een community-overeenkomst of een fitnessabonnement dat tegelijk met de huurovereenkomst wordt gesloten, is geen servicekost. Partijen mogen zo’n overeenkomst sluiten, maar de huurder moet de vrijheid hebben haar niet te sluiten; heeft zo’n overeenkomst wel verband met de huurovereenkomst en bevat het beding een niet redelijk voordeel voor de huurder, de verhuurder of een derde, dan is dat beding nietig. Hetzelfde geldt voor in rekening gebrachte bedragen voor zorgverlening, recreatie of maaltijdverstrekking.
Let op de ingangsdatum — die is al een keer verschoven. De Wet modernisering servicekosten en het bijbehorende Besluit en de Regeling gaan in per 1 januari 2027. Eerder is 1 juli 2026 gecommuniceerd, onder meer in de Kamerbrief van 11 december 2025, en veel secundaire bronnen en checklists noemen die datum nog steeds. Het besluit zelf bepaalt bovendien alleen dat het in werking treedt “op een bij koninklijk besluit te bepalen tijdstip”, gelijk aan dat van de wet. Neem de datum dus nooit over uit een artikel of uit dit overzicht zonder hem te toetsen.
Het overgangsrecht loopt langs de datum waarop het huurcontract is gesloten. Voor nieuwe zaken bij de Huurcommissie vanaf 1 januari 2027 geldt: is het contract op of na die datum gesloten, dan gelden de nieuwe wet, de limitatieve lijst en de Regeling servicekosten; is het contract eerder gesloten — bijvoorbeeld in 2025 — dan gelden de oude regels. Lopende zaken worden afgehandeld naar het recht dat gold toen ze werden aangebracht, en ook de afrekening over de jaren vóór 2027 volgt het oude regime.
Voor een verhuurder met verloop in zijn huurdersbestand betekent dat: in hetzelfde wooncomplex draaien vanaf 2027 twee servicekostenadministraties naast elkaar, met verschillende rekenregels, en dat blijft zo tot de laatste oude huurovereenkomst is geëindigd. Dat kan jaren duren.
Er is één uitweg, en die moet je zelf organiseren: verhuurder en huurder mogen overeenkomen de nieuwe regels ook op een bestaand contract toe te passen, bijvoorbeeld via een novelle op de huurovereenkomst. Wie dat voor een heel complex regelt, houdt één methode en één afrekening. Dat is een project voor 2026, niet voor de week waarin de nieuwe regels ingaan.
Sinds de Wet goed verhuurderschap staat de waarborgsom in artikel 7:261b BW, en die bepaling is strakker dan veel modelcontracten:
Boekhoudkundig volgt daar alles uit. De ontvangen waarborgsom is een kortlopende schuld per huurder, geen omzet en geen vrij besteedbaar saldo. Bij een portefeuille met verloop is er altijd een deel dat binnen veertien dagen opeisbaar wordt; wie dat geld in een verbouwing heeft zitten, heeft een liquiditeitsprobleem met een wettelijke deadline. En de eis van “aantoonbaar gemaakte kosten” plus een volledige specificatie betekent dat je bij verrekening een factuur of offerte van een derde moet kunnen tonen — een rond bedrag voor “herstel en schoonmaak” houdt geen stand.
Het verschil tussen een boekhouder die vastgoed kent en een die dat niet doet, zit bijna volledig in de inrichting van de administratie — en inrichting is iets wat je vooraf doet, niet achteraf herstelt.
Over de btw kunnen we kort zijn: de verhuur van woonruimte is vrijgesteld, en dat betekent dat er geen btw op de huur zit maar óók dat je de btw op onderhoud, verbouwing en beheer niet kunt aftrekken. Begroot een renovatie dus inclusief btw; een begroting exclusief btw komt eenentwintig procent te laag uit. Servicekosten die je naast de huur doorbelast, volgen in beginsel het btw-regime van de huur. Verhuur je daarnaast bedrijfsruimte, dan speelt de optie voor belaste verhuur met haar 90%-toets — zie Rijswijk en Breukelen — en sinds 1 januari 2026 worden ook grote verbouwingen als investeringsdienst vijf jaar gevolgd (Medemblik). Verhuur van parkeerruimte is altijd met 21 procent belast, en kortdurende logiesverhuur sinds 1 januari 2026 eveneens (Zandvoort).
Er bestaat geen vast tarief; de prijs volgt het aantal objecten, het aantal huurovereenkomsten en vooral de vraag of er servicekostenafrekeningen per complex moeten worden opgesteld. Grofweg gelden deze verhoudingen:
Vraag bij het vergelijken van offertes expliciet of de servicekostenafrekening is inbegrepen of apart wordt gerekend, en of het kantoor ervaring heeft met huurprijsregulering. Het verschil tussen die twee antwoorden is groter dan het verschil in uurtarief.
Voor een vastgoedportefeuille is de belangrijkste eis aan een boekhoudpakket dat je per object en per complex kunt rapporteren en dat balansposten zoals vooruitontvangen servicekosten en waarborgsommen per huurder te volgen zijn. Asperion werkt met kostenplaatsen en projecten, zodat je exploitatie per object kunt uitdraaien zonder een aparte administratie per woning op te zetten, en biedt een open BoekhoudAPI voor koppelingen met vastgoedbeheersoftware. De meeste boekhouders werken graag mee in het pakket dat je al gebruikt — vraag bij de kennismaking of ze een eigen login krijgen, zodat je niet elk kwartaal een bestand hoeft aan te leveren.
Dat hangt af van het aantal punten volgens het woningwaarderingsstelsel én van de datum waarop het huurcontract is ondertekend. Tot en met 143 punten is een zelfstandige woning sociale huur. Van 144 tot en met 186 punten is zij middenhuur, maar alleen als het contract op of na 1 juli 2024 is afgesloten. Vanaf 187 punten valt zij in de vrije sector. Bij contracten van vóór 1 juli 2024 kan van middenhuur geen sprake zijn. Een kamer, woonwagen of standplaats valt altijd onder de sociale huur.
De grenzen van 1 januari 2025 zijn per 1 januari 2026 geïndexeerd met 3,65 procent, de inflatie van juli 2024 tot juli 2025. De bovengrens van de sociale huur ligt daarmee op € 932,93 per maand (bij 143 punten) en de liberalisatiegrens, tevens bovengrens van het middensegment, op € 1.228,07 per maand (bij 186 punten). Deze bedragen worden jaarlijks aangepast — neem ze niet over uit een ouder overzicht.
Dat verschilt per sector en de ingangsdata lopen uiteen. In de sociale sector is het maximum 4,1 procent vanaf 1 juli 2026 (tot die datum gold nog 5 procent). In de middenhuur is het 6,1 procent vanaf 1 januari 2026, en in de vrije sector 4,4 procent vanaf diezelfde datum. Opvallend genoeg mag de gereguleerde middenhuur dit jaar dus harder omhoog dan de vrije sector, doordat middenhuur de cao-loonontwikkeling plus 1 procent volgt en de vrije sector het laagste van inflatie en loonontwikkeling plus 1 procent. Een huurverhoging mag maximaal één keer per jaar worden doorgevoerd.
Ja. Sinds 1 januari 2025 is een verhuurder verplicht bij elk nieuw huurcontract een puntentelling van de woning te voegen om aan te tonen dat de huurprijs redelijk is. Die maak je met de Huurprijscheck van de Huurcommissie en download je als pdf. Bewaar die pdf in het dossier van de betreffende woning: het is het bewijsstuk waarmee je jaren later aantoont dat de aanvangshuur klopte, en achteraf reconstrueren is lastig omdat energielabel, WOZ-waarde en voorzieningen inmiddels veranderd kunnen zijn.
Nee. Een voorschot is een betaling vooruit op kosten die je namens de huurder maakt, geen vergoeding voor een verrichte prestatie. Tot de jaarafrekening hoort het als vooruitontvangen bedrag op de balans; pas bij de afrekening valt het verschil in het resultaat. Zet je het voorschot bij de huuropbrengst, dan is je omzet in de jaarrekening te hoog en klopt geen enkele ratio die daarop is gebaseerd — met gevolgen voor financieringsafspraken.
Artikel 7:259 lid 2 BW verplicht de verhuurder elk jaar, uiterlijk zes maanden na het verstrijken van een kalenderjaar, een naar soort uitgesplitst overzicht te verstrekken met vermelding van de wijze van berekening. Voor kalenderjaar 2026 is dat dus uiterlijk 1 juli 2027. Eindigt de huurovereenkomst tussentijds, dan heeft het overzicht betrekking op het al verstreken deel van dat kalenderjaar.
Op grond van artikel 7:260 lid 2 BW kan een verzoek aan de Huurcommissie worden gedaan tot uiterlijk vierentwintig maanden nadat de termijn van artikel 259 lid 2 is verstreken. Voor kalenderjaar 2026 loopt die termijn dus tot 1 juli 2029 — bijna drieënhalf jaar na het begin van het kostenjaar. Het verzoek kan betrekking hebben op niet meer dan één tijdvak van ten hoogste twaalf maanden per kostensoort.
Twee dingen. Ten eerste mag je het voorschotbedrag dan niet verhogen: artikel 7:261 lid 1 BW koppelt een verhoging aan het verstrekken van het laatste overzicht, en elk overzicht mag slechts eenmaal tot een verhoging leiden. Ten tweede verandert de situatie ingrijpend per 1 januari 2027. Tot nu toe stelt de Huurcommissie de betalingsverplichting zelf vast op basis van de aangeleverde facturen. Na de invoering van de Wet modernisering servicekosten doet zij dat niet meer: zij gaat uit van wettelijke normbedragen, en de servicekosten kunnen dan worden vastgesteld op een laag bedrag of zelfs op € 0,00.
Alleen de zaken en diensten uit de limitatieve lijst in het Besluit servicekosten. Die kent acht categorieën: warmte en koude; elektriciteit, gas en water; roerende zaken; kleine herstellingen; toezicht, beveiliging en vuil; signaallevering; verzekeringen en fondsvorming; en administratiekosten. De oude paragrafen Huisvuil, Elektronische apparatuur en Gemeenschappelijke ruimten vervallen. Een community-overeenkomst, een fitnessabonnement, zorgverlening, recreatie of maaltijdverstrekking zijn geen servicekosten; heeft zo'n overeenkomst verband met de huurovereenkomst en bevat het beding een niet redelijk voordeel, dan is dat beding nietig.
Nee, niet automatisch. De Huurcommissie kijkt naar de datum waarop het huurcontract is gesloten: bij een contract van vóór 1 januari 2027 gelden de oude, niet-limitatieve kaders. In één wooncomplex kunnen daardoor jarenlang twee servicekostenadministraties naast elkaar draaien. Verhuurder en huurder mogen wel overeenkomen de nieuwe regels ook op een bestaand contract toe te passen, bijvoorbeeld via een novelle op de huurovereenkomst. Dat is de enige manier om op één methode uit te komen.
Artikel 7:261b BW stelt de waarborgsom op ten hoogste tweemaal de kale huurprijs. Restitutie volgt binnen veertien dagen na beëindiging van de huurovereenkomst. Alleen bij schade of bij nog openstaande huur, servicekosten of energieprestatievergoeding mag je verrekenen, en dan geldt een termijn van dertig dagen voor het restant, na verrekening van aantoonbaar gemaakte herstelkosten. Van die verrekening stel je de huurder schriftelijk in kennis, met een volledige kostenspecificatie. Boek de waarborgsom daarom als kortlopende schuld per huurder, niet als omzet of als vrij besteedbaar saldo.
Niet zonder meer. Een hogere WOZ-waarde betekent meer OZB en, in een bv, een hogere bodemwaarde waar de afschrijving stopt. Maar in het gemoderniseerde woningwaarderingsstelsel levert een hogere WOZ-waarde juist méér punten op, en dus een hogere toegestane huur — de WOZ-waarden in het stelsel zijn per 1 januari 2026 landelijk met 10,6 procent aangepast. Maak die afweging per woning, en maak hem binnen de bezwaartermijn van zes weken.
Nee. De verhuur van woonruimte is vrijgesteld van btw, en tegenover die vrijstelling staat dat je geen recht op aftrek van voorbelasting hebt. Begroot een renovatie of verduurzaming daarom inclusief btw; een begroting exclusief btw komt eenentwintig procent te laag uit. Bij bedrijfsruimte ligt dat anders — daar kun je onder voorwaarden opteren voor belaste verhuur.
Vergelijk vrijblijvend boekhouders en administratiekantoren met ervaring in particuliere woningverhuur en vastgoedexploitatie — van twee appartementen naast een baan tot een portefeuille in een eigen bv met servicekostenafrekeningen per complex.
Vergelijk boekhouders →Gratis en vrijblijvend offertes van boekhouders die deze sector kennen — inclusief kantoren met ervaring in huurprijsregulering en servicekostenadministratie.
Start vergelijken →